نکونیوز - پایگاه تحلیلی خبری نفت ، انرژی و اقتصاد 9 آذر 1395 ساعت 11:36 http://neconews.com/vdccmsqm.2bqms8laa2.html -------------------------------------------------- وقتی وزارت نفت بر جدایی از IPC مهر تایید می زند عنوان : قراردادهای جدید در "جزیره نفتخیز جنوب" -------------------------------------------------- با انعقاد دو تفاهمنامه نفتی توسط شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب با شرکتهای خارجی که از الگویی مجزا از IPC تبعیت می کند، اظهارنظرها درباره این اقدام همچنان ادامه دارد. متن : با انعقاد دو تفاهمنامه نفتی توسط شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب با شرکتهای خارجی که از الگویی مجزا از IPC تبعیت می کند، اظهارنظرها درباره این اقدام همچنان ادامه دارد. به گزارش نکونیوز، این قراردادها از این حیث حایز اهمیت است که جنوب همواره تلاش داشته راه خود را از نفت در مرکز جدا کند و اکنون در مسیر قراردادها موفق شده به این آرزو جامع عمل بپوشاند، آن هم در زمانی که بیژن زنگنه از طیف مقابل در راس وزارت نفت قرار دارد. این تلاشها از زمانی آشکار شد که بیژن زنگنه در سال 1376 وزیر نفت شد و این برای طیف جنوبی های نفت قابل قبول نبود. چرا که اولا زنگنه نفتی نبود و ثانیا جنوبی نبود. از همان زمان مواضع متفاوت جنوبی ها در مقابل نفتی های مرکز عیان شد. اما دوره هشت ساله ای که زنگنه نبود و بی ثباتی میهمان نفت شد تا در طول هشت سال، وزارت نفت 8 وزیر و سرپرست در راس خود ببیند، آنقدر آشفتگی به بار آمد که وقتی زنگنه به عنوان وزیر پیشنهادی دولت حسن روحانی به مجلس معرفی شد، حلقه جنوبی ها هم از آن حمایت کردند. آنها اختلافات قدیمی را قربانی ثبات در نفت کردند؛ چراکه در هشت سال دولت قبل ثابت شده بود، ثبات مدیریتی در نفت، اولویت اصلی باید باشد. اما کمی بعد از روی کار آمدن زنگنه، دوباره فاصله ها بیشتر شد. آنقدر زیاد که موج انتقادات از یک دهه پیش هم فزونی گرفت. منتقدان قراردادهای نفتی جدید مناطق نفتخیز جنوب معتقدند، کسانی که بارها و بارها از وزارت نفت انتقاد کردند که چرا به شرکتهای داخلی اطمینان نمی کند و شرکتهای خارجی را در اولویت قرار می دهد، اکنون در مناطق نفتخیز جنوب، خود به سراغ شرکتهای خارجی رفته اند. آن هم نه شرکتهای دست اول مثل توتال و انی که بارها به خاطر ماجراهای قدیمی همچون دارخوین و ... از آن انتقاد می کردند بلکه شرکتهای دست چندم خارجی از جمله هندی و ... که حوزه فعالیت اصلی آنها نه صنعت نفت، بلکه حوزه ساختمانی و ... است. در آخرین قرارداد مناطق نفتخیز البته نام شلمبرژه آمده که بزرگترین شرکت خدماتی نفتی جهان است و هیچگاه یک شرکت توسعه دهنده نبوده است. البته آنها در پاسخ به منتقدان می گویند که هدف از انعقاد این قراردادها و استفاده از شرکتهای متنوع، فراهم ساختن زمینه ای برای تشکیل کنسرسیوم است تا منابع مالی لازم برای توسعه میادین جذب شود. اما با این وجود، آنها به دلیل آنکه پیشقراول انتقاد از عدم اعتماد وزارت نفت به شرکتهای داخلی بوده اند با انتقاداتی مواجه هستند. از سوی دیگر، نقطه ابهام برانگیز، چراغ سبز وزارت نفت در مرکز به جنوب، برای جزیره ای عمل کردن مناطق نفتخیز جنوب است. حتی اگر بتوان اقدامات جنوب در انعقاد قراردادها را توجیه کرد، نمی توان چراغ سبز وزارت نفت برای جزیره ای عمل کردن مناطق نفتخیز جنوب را تایدد کرد. جنوب همواره خود را جزیره ای جدا می دانست اما حالا وزارت نفت هم مهر تاییدی بر تشکیل این جزیره زده تا الگوی جدید قراردادهایی به موازات آی پی سی شکل بگیرد که هنوز به دلیل انتقادات منتقدان که بخشی از آنها در مناطق نفتخیز جنوب حضور دارند اجرایی نشده است.