نکونیوز - پایگاه تحلیلی خبری نفت ، انرژی و اقتصاد - پربيننده ترين عناوين پتروشیمی :: rss_full_edition http://neconews.com/vsnhtmynd31g2.ft2.html Sat, 21 Apr 2018 19:23:41 GMT استوديو خبر (سيستم جامع انتشار خبر و اتوماسيون هيئت تحريريه) نسخه 3.0 http://neconews.com/skins/default/fa/{CURRENT_THEME}/ch01_newsfeed_logo.gif تهيه شده توسط پایگاه تحلیلی خبری نفت ، انرژی و اقتصاد http://neconews.com/ 100 70 fa نقل و نشر مطالب با ذکر نام پایگاه تحلیلی خبری نفت ، انرژی و اقتصاد آزاد است. Sat, 21 Apr 2018 19:23:41 GMT پتروشیمی 60 پتروشیمی رها شده است http://neconews.com/vdcivuaz5t1auv2.cbct.html اگرچه در دوره نخست ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد عهده‌دار مدیرعاملی شرکت ملی صنایع پتروشیمی شد؛ اما به هیچ یک از مدیران آن دوره شباهت نداشته و ندارد. بر خلاف اغلب مدیران آن دوره، برای بیژن زنگنه احترام فراوانی قائل بوده و معتقد است بدیلی برای او در سال ۹۲ وجود نداشت. همین نوع نگاه باعث می‌شود، دیدگاه‌های غلامحسین نجابت چیزی بیشتر از تسویه‌حساب‌های سیاسی باشد که هر از چند گاهی در نقد مدیریت وزارت نفت مطرح می‌شود. گفت‌وگوی پیش‌رو با هدفی مشخص صورت گرفت. «بررسی کارنامه وزیر نفت در صنعت پتروشیمی از سال ۱۳۹۲ تاکنون». نجابت هرچند کارنامه زنگنه در کل وزارت نفت را مثبت می‌داند اما معتقد است او صنعت پتروشیمی را به‌طور کلی «رها» کرده است. اما این تنها نکته مهم اظهارات نجابت نیست. در خلال مکث‌های نسبتا طولانی که حاکی از تلاش او برای مطرح نکردن خط قرمزها بود، نجابت عنوان کرد که زور پتروشیمی‌های واگذار شده از وزیر نفت در «حکومت» و «دولت» بیشتر است. شما را به خواندن مشروح گفت‌وگوی روزنامه "تعادل" با مهندس غلامحسنی نجابت دعوت مى‌کنیم. پتروشیمی ایران اکنون به نسبت سال ۹۲ در کجا قرار گرفته است؟ این بحث‌ها زنجیر‌‌وار به هم مربوط هستند. شرایطی برای صنعت پتروشیمی به وجود آمده و بر مبنای آن مجموعه‌هایی ایجاد شده‌اند که ترکیباتی به خصوص در مالکیت دارند. اساسا در سازمانی که نه خصوصی است نه دولتی چه می‌شود کرد؟ آیا غیر از این است که مدیرعامل مجموعه برای مثال در هلدینگ خلیج‌فارس هیچ‌گاه پایه محکمی ندارد؟ نمی‌توان انتظار داشت فردی در جایگاه مدیریتی با چنین گستردگی و با اختلافاتی که میان اعضای هیات‌مدیره وجود دارد و هر یک داستانی و گروهی و‌ دارو‌دسته‌یی در کل مجموعه دارند، برنامه استراتژی تدوین شده را دنبال کند. ریشه این تغییرات را باید در جای دیگری دید. برای مثال درخصوص انتصاب خانم شاهدایی به سمت مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی، اگر جایگاه سابق این شرکت را در نظر گیریم، این تصمیم زیر سوال است. اما حالا شرکت ملی صنایع پتروشیمی را در نظر می‌گیریم که ۱۰۰درصد تعطیل است. این شرکت نه اختیاری دارد و نه پروژه‌یی، نه درآمدی دارد و نه جایگاه مدیریتی و حاکمیتی. اکنون اما این انتخاب برای سازمانی است که ساختمانی برای اداره شدن دارد تا کسانی که در آن مشغول به کار هستند، بازنشسته شوند. این سوال را داخل پرانتز طرح می‌کنم، ما باید شرکت ملی صنایع پتروشیمی را شرکتی بدانیم که با بازنشسته شدن کارمندانش عملا جمع خواهد شد؟ همین حالا نیز جمع است اما نتوانستند کارمندانش را به جایی بفرستند. هیچ مصوبه و ساماندهی برای رگولاتور شدن این شرکت نیز در نظر گرفته نشده است. در این دوره جدید این شرکت چه کاره است؟ نظارتی است؟ راهنمایی؟ پشتیبانی؟ برخی بر این باور هستند که آقای زنگنه در این دوره تمایل چندانی نداشت تا خود را درگیر مسائل مختلفی در حوزه مدیریتی نفت کند. او چند هدف مشخص داشت و همان را نیز دنبال کرد. آیا باید بلاتکلیفی شرکت ملی صنایع پتروشیمی را نیز بخشی از این وضعیت بدانیم؟ نگاه کردن به این قضیه باید با توجه به شرایط باشد. ۱) در خصوص آقای زنگنه باید قبل از هر چیز این را در نظر بگیرم که گزینه بهتری برای اداره نفت جز او وجود نداشت. کارنامه زنگنه به صورت نسبی مثبت است. اما اگر با همین فرض بخواهیم زنگنه ۹۲ را با زنگنه ۷۶ تا ۸۴ قیاس کنیم. ایشان خودشان هم قبول دارند که نه خودشان آن مشخصات را دارند و نه تیم همراه ایشان مشخصات تیم گذشته را. در آن زمان مهندس نعمت‌زاده معاون پتروشیمی بود. در مقطعی ۴ نفر از وزرای قبلی معاونشان بودند. شرایط برای انتخاب مدیران در آن روز نسبت به ارثیه‌یی که برای ایشان در سال ۹۲ موجود بود، بسیار متفاوت بود. از سویی شرایطی هم که در سال ۷۶ تا ۸۴ وجود داشت، شرایط ۹۲ تا حالا نیست. در آن زمان ما تحریم و مشکلات و درگیری‌ها را نداشتیم در صورتی که در سال ۹۲ در رابطه با مگاپروژه‌های نفت و گاز و پتروشیمی گشایش خاصی حاصل نشد. در نهایت باید گفت ابزارهای آقای زنگنه ابزارهای آن زمان نیست. می‌توانیم، بگوییم با تمام این تفاسیر زنگنه نیز محافظه‌کار‌تر شده است؟ شما اگر شرایط مطلوب داشته باشید، می‌توانید قضاوت کنید که کسی محافظه‌کارانه عمل می‌کند یا متهورانه. اما زمانی که (شرایط) قفل است. (نمی‌توان قضاوت کرد) در مورد همین قرارداد جدید ۳سال برای تدوین زمان صرف شد، بعد هم یک‌سال کشمکش پیش آمد. در نهایت زمانی که موسم پیاده کردن رسید، شرایط برجامی از بین رفت. در سال نخست و سال دوم می‌شد کاری کرد. (اما) خورد به موقعی که آمدن شرکت‌های حرفه‌یی با احتیاط همراه شد و آنها منتظر رویدادها هستند. در نهایت در عین حالی که به تصور من مهندس زنگنه بدیلی نداشتند، آن چیزی که بر سر وزارت نفت آمده است نیز شرایط مطلوبی نیست. در خود حوزه نفت که کل تاکید ایشان بر آن حوزه بوده است تولید روی ۳میلیون و ۹۰۰ هزار بشکه در روز است و با این وضعیت باز هم پایین می‌آید. ما سالانه ۳۰۰ هزار بشکه افت تولید داریم که به نظر نمی‌آید زمینه برای جبران این وضعیت وجود داشته باشد، چرا که در حوزه‌های تحول ایجاد کن، کاری انجام نمی‌شود. از آن سو در اوپک رقبایی مثل عراق که خود ما نیز مقداری از انرژی را صرف‌شان کردیم، ظرفیت را بالا می‌برند و احتمال از دست دادن جایگاه در اوپک نیز وجود دارد. هنر آقای زنگنه این بود که با توجه به محدودیت‌های ما سهمیه ایران را در اوپک حفظ کردند و چیزی از سهم ما کم نکردند. این دستاورد خوب بود. اما استمرار این دستاورد به عدد و رقم احتیاج دارد. اما آقای زنگنه در رابطه با پالایش و پخش و پتروشیمی می‌گویند که خصوصی شدند و کاری به ما ندارند. ایشان می‌گویند دیگر ما دخالتی در اینها نداریم، بنابراین هر چند چه در هر دو برنامه چه در سخنرانی‌هایشان از این دو حوزه صحبت می‌کنند اما عملا در نظرشان پتروشیمی تعطیل است. تصور من این است که صنعت پتروشیمی در این دوره ۵ ساله در برنامه‌های ایشان جایگاهی نداشته است. می‌توانست داشته باشد؟ حتما، اگر به صنعت پتروشیمی درست نگاه بشود دوره نفت دیگر برای ما تمام شده است. منظور روی کاغذ نیست. با توجه به تمام شرایطی که شما گفتید، پتروشیمی می‌توانست جزو برنامه‌های وزارت نفت باشد؟ شما باید نگاهی به برنامه درازمدت صنعت پتروشیمی بکنید. به برنامه‌های چهارم و پنجم و ششم توسعه نگاه کنید و ببینید وضعیت نسبت به برنامه مصوب چگونه است. نسبت به برنامه چشم‌انداز ۲۰ساله بسیار عقب و حتی خاموش هستیم. اکنون پروژه‌هایی از ۵ ساله چهارم اجرا نشده است. پنجم به طریق اولی و برای برنامه ششم نیز چشم‌اندازی دیده نمی‌شود. چرا باید چنین اتفاقی رخ می‌داد؟ چه چیزی نسبت به گذشته و رخ دادن جهش در صنعت پتروشیمی تغییر کرده بود؟ علت این است که ما در رابطه با پتروشیمی تکلیف معین نکردیم. خصوصی کردیم اما این خصوصی یا ‌باید مثل وزارت صنایع که معاونت نساجی دارد در وزارت نفت مدیریت می‌داشت یا اینکه وظایف شرکتی به آن ابلاغ می‌شد. این واگذاری‌هایی که انجام شده و طبق آماری که بیرون آمده حدود ۹۲درصد به بخش عمومی واگذار شده و ۸درصد به بخش خصوصی پس به این معناست که این بخش‌هایی که خصوصی نیست اما قطعا زیر پوشش دولت است در اختیار خود دولت است، پس اگر برنامه‌یی برای توسعه دارند ۹۲درصد در دست خودشان قرار دارد. قبلا شرکت ملی صنایع پتروشیمی از درآمد واحدهای تولیدی و فاینانس طرح توسعه اجرا می‌کرد. یک دلار یا یک ریال از دولت پول نمی‌گرفت. ۹۲درصد این امکان اکنون همچنان در دست دولت است. حرف این است که برنامه‌یی که خودشان برای شرکت ملی صنایع پتروشیمی تهیه و تدوین کردند را پیاده کنند. سوال این است که چرا نسبت به این بی‌تفاوت هستند. پتروشیمی به‌طور کلی بلاتکلیف است؛ چرا آقای زنگنه با داشتن ۵ سال فرصت، کاری در این زمینه انجام نداد؟ این سوال را باید از خود مهندس زنگنه پرسید. ایشان در ۹۲ و ۹۶ به مجلس برنامه داد و متون سخنرانی‌هایش نیز موجود است. باید سوال شود که گیر پتروشیمی در کجاست که برنامه‌های مصوب و تعهداتی را که عنوان شده است نه عملی شده و نه به نظر می‌آید که عملی شود. شما مانع اصلی را در چه می‌بینید؟ برمی‌گردد به نقطه نظر آقای زنگنه نسبت به توسعه پتروشیمی. تصور من این است که آقای زنگنه پتروشیمی را با آن پتانسیلی که برای این مملکت دارد و راهگشایی که می‌تواند بکند و ظرفیت کاری که دارد، قبول ندارد. یا با دلخوری که از نحوه خصوصی‌ شدن آن دارند صنعت را رها کردند. یا از نظرهایی که دارند اما به دلایل مجموعه محدودیت‌ها عملی نمی‌شود دلخوری دارند و کلا صنعت پتروشیمی را رها کردند. ارزیابی من این است که آن حساسیت، آن پتانسیلی که از آقای زنگنه در رابطه با پیگیری کارهایی که به آن علاقه دارند و روی آن تمرکز می‌کنند و انجام آن ردخور ندارد سراغ داریم، در پتروشیمی نیست. این کلید قضیه است. وقتی این‌گونه باشد شما روی مسوول‌ این حوزه حساسیت ندارید، وقتی این‌طور باشد در رابطه با جابه‌جایی‌ها حساسیت ندارید. حسنی می‌رود حسینی می‌آید. اصلا برای چه می‌آید؟ مشخص نیست. همه اینها به‌دنبال آن نقطه اولیه ایجاد می‌شود. وقتی که یکی از اهداف و یکی از علاقه‌مندی‌ها باشد قطعا بسیار حساس‌تر و در گزینش‌ها و پیگیری‌ها و بازخواست‌ها قطعا محکم‌تر خواهند بود. در تعیین نرخ خوراک این بی‌علاقگی چقدر تاثیر گذاشت؟ بسیاری معتقد بودند آقای زنگنه دیگر نمی‌خواست انرژی بیشتری برای نرخ خوراک گذاشته و بیش از این درگیر شود. در نتیجه با نرخ ۸.۵ سنت موافقت کرد. این در حالی بود که خود آقای زنگنه پیش از اعلام این نرخ گفته بودند که ۱۳ سنت هزینه تمام شده تولید گاز برای ایران است. آقای زنگنه وظیفه دارند که از حق دولت و حکومت در رابطه با نفت و گاز و انفال دفاع کنند. بهترین قیمت عادلانه ممکن را باید بگیرند. این یک طرف ماجراست. در طرف دیگر، وقتی پتروشیمی خصوصی شده است، غیر از آن قدرتی که از لحاظ جمع‌ شدن پیدا کردند، رابطه‌شان در حکومت و دولت نیز از وزیر نفت قوی‌تر بود. آنها هم طبیعتا دنبال منافع هستند. این دو زورآزمایی می‌کنند تا به تعادلی برسند. کمی بیشتر توضیح بدهید. بسیار ساده این است که آقای زنگنه با بخش خصوصی متقاضی خوراک طرف نیست که نرخ را از آنها کم یا زیاد گرفته باشد. در هیات دولت آقای زنگنه یک نفر به‌عنوان وزیر نفت نشسته است در صورتی که چند وزیر مدافع قیمت خوراک پایین هستند. مضاف بر اینکه در خود مجموعه نفت نیز صندوق بازنشستگی از این ماجرا ذی‌نفع بود. داستان طبیعی نیست. در یک وضعیت عادی وزیر نفت مدافع حقوق حاکمیت است و بخش خصوصی نیز طبق طبیعت خود در همه جای دنیا لابی‌هایی دارد. اما اینکه مسوولیتی که به‌عنوان وزیر دارید ۴ وزیر دیگر در جهت عکس دارند، ماجرای دیگری است. درنهایت این نرخ به مجلس می‌رود. باید به این نکته نیز توجه کرد که با تمام این تفاسیر من تصور می‌کنم که در آنچه نهایتا به‌عنوان نرخ خوراک بیرون آمد نیز زنگنه برنده‌ بوده و پتروشیمی‌ها نرخی پایین‌تر را نیز خواهان بودند. نگاه شما به نرخ چطور بود؟ چیزی که در رابطه با قیمت خوراک هنوز اذیت می‌کند واحدهای میان‌دستی و پایین‌دستی هستند. هنوز فرمولی تبیین نشده که اگر شما در بالادست امتیازی دارید به پایین‌دست منتقل شود. این امتیاز اگر به همه منتقل و جاری شود مساله‌یی متفاوت است. ولی اکنون حالت رانت دارد. مخصوصا در رابطه با واحدهای اتیلنی خیلی سنگین و بد. این واحدها با قیمت فعلی اتان، درنهایت برای یک تن اتیلن ۴۵۰ دلار هزینه می‌کنند اما درنهایت آن را ۸۶۰ دلار در هر تن می‌فروشند. عده‌یی می‌گویند قیمت اتان را بالا ببریم من می‌گویم از آن طرف اتیلنی که به داخل ارائه می‌دهید تا پلی‌اتیلن‌ها نیز بتوانند رقابت کنند با تخفیف ارائه شود. این خوراک برای پایین‌دستی محسوب می‌شود که هم اشتغال‌زا است و هم سود بالایی دارد. این راهکار کمک می‌کند واردات پلیمرها از کره و عربستان ارزان‌تر درنیاید. نادی صبوری/ روزنامه تعادل ]]> پتروشیمی Fri, 20 Apr 2018 19:02:16 GMT http://neconews.com/vdcivuaz5t1auv2.cbct.html 5 رکورد جدید در صنعت پتروشیمی http://neconews.com/vdcez78zpjh87oi.b9bj.html به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری فارس، با بهره‌برداری از فازهای جدید پارس جنوبی و افزایش ظرفیت تولید گاز طبیعی ایران به بیش از 800 میلیون مترمکعب در روز، سال 96 از محل این توسعه و افزایش تولید گاز که منجر به عرضه بیشتر انواع خوراک به پتروشیمی‌ها شد، پنج رکورد جدید توسعه‌ای در تاریخ صنعت پتروشیمی ایران به ثبت رسید. اولین رکورد جدید در صنعت پتروشیمی ایران در حوزه «تولید» ثبت شد به طوری که سالگذشته با تولید بیش از 53 میلیون و 630 هزار تن محصول پتروشیمی و فرآورده پلیمری بالغ بر سه میلیون تن تولید واقعی پتروشیمی کشور در مقایسه با سال 95 افزایش یافته است. سال 95 مجموع تولید پتروشیمی کشور حدود 50 میلیون تن و 614 هزار تن بود که امسال با تولید بیش از 53 میلیون تن یک رکورد جدید تولید در تاریخ صنعت 54 ساله صنعت پتروشیمی ایران به ثبت رسید ضمن آنکه برای سال 97 هم برای تولید 63 میلیون تن محصول پتروشیمی برنامه ریزی شده است. تا پایان سال 96 ظرفیت تولید محصولات پتروشیمی و پلیمری ایران به حدود 64 میلیون تن رسید و برنامه تولید برای سال گذشته حدود 55 میلیون و 690 هزار تن بوده که عملا 53.6 میلیون تن از این برنامه معادل 96 درصد محقق شده است. *افزایش عرضه گاز و کاهش تولید از دست رفته پتروشیمی‌ها به گزارش فارس، با بهره برداری از فازهای جدید پارس جنوبی ظرفیت تولید انواع خوراک گازی پتروشیمی ها شامل گاز متان، اتان، پروپان، بوتان و میعانات گازی افزایش یافته و این افزایش در تولید منجر به بالا رفتن حجم عرضه انواع خوراک گازی به پتروشیمی ها در سال 96 شده است. بنابراین پارسال در کنار افزایش تولید، نسبت تولید به ظرفیت نصب شده پتروشیمی ها هم با ثبت یک رکورد تاریخی به 84 درصد افزایش یافت که حدود دو درصد بیش از سال 95 است. نسبت تولید به ظرفیت نصب شده صنعت پتروشیمی سال 92 حدود 71 درصد بود که این نسبت سال 93 به حدود 78 درصد، سال 94 به حدود 80 درصد، سال 95 به حدود 82 درصد و در نهایت پارسال به 84 درصد افزایش یافته است. *رکورد صادرات پتروشیمی شکسته شد سال گذشته در کنار ثبت رکورد بالاترین تولید و نسبت تولید به ظرفیت نصب شده، رکورد صادرات محصولات پتروشیمی و فرآورده‌های پلیمری ایران هم با صدور 22 میلیون و 410 هزار تن شکسته شد. حجم صادرات محصولات پتروشیمی ایران سال 96 نسبت به سال 95 حدود 2 میلیون تن افزایش یافته که بهره برداری از طرح های جدید و افزایش تولید در مجتمع های موجود دو علت اصلی افزایش صادرات پتروشیمی ایران در سال 96 به شمار می رود. ارزش صادرات محصولات پتروشیمی و پلیمری ایران هم پارسال با ثبت 2 میلیارد و 460 میلیون دلار در مقایسه با سال 95 به حدود 12 میلیارد و 12 میلیون دلار رسید که افزایش قیمت نفت پس از اجرای توافق کاهش تولید نفت اوپک مهمترین عامل جهش ارزش صادرات پتروشیمی ایران در سال 96 است. *ثبت رکورد عرضه پتروشیمی در بازارهای داخلی سال گذشته بیش از 17 میلیون و 665 هزار تن محصول پتروشیمی و فرآورده پلیمری در بازار داخلی در قالب عرضه در بورس به فروش رسیده که حجم عرضه داخلی در مقایسه با سال 95 افزایشی حدود یک میلیون و 963 هزار تنی را تجربه می کند. ارزش محصولات پتروشیمی عرضه شده در بازار داخلی هم حدود 39 هزار میلیارد تومان بوده که در مقایسه با سال 95 افزایشی معادل 10 هزار میلیارد تومان داشته است. به گزارش فارس، در شرایط فعلی آخرین مراحل ساخت و راه اندازی پنج طرح عظیم پتروشیمی شامل متانول کاوه به عنوان بزرگترین طرح تولید متانول جهان، فاز اول پتروشیمی بوشهر، پتروشیمی مرجان، پتروشیمی لردگان، فاز دوم توسعه پتروشیمی ایلام، طرح شیرین سازی نفتا در پتروشیمی بوعلی سینا و طرح جداسازی برش سبک پتروشیمی نوری در حال انجام است. با توجه به پیشرفت ساخت و راه اندازی این پنج طرح پتروشیمی پیش بینی می شود امسال دست کم ظرفیت تولید محصولات پتروشیمی ایران بالغ بر 10 میلیون و 700 هزار تن افزایش یابد که با احتساب ظرفیت مجود در مجموع ظرفیت تولید محصولات پتروشیمیایی ایران از مرز 75 میلیون تن عبور کند. ]]> پتروشیمی Sat, 21 Apr 2018 07:07:24 GMT http://neconews.com/vdcez78zpjh87oi.b9bj.html افزایش ظرفیت تولید بنزین یورو ۴ http://neconews.com/vdcew78znjh87oi.b9bj.html به گزارش خبرنگار اقتصادی ایلنا، علیرضا‌صادق‌آبادی در حاشیه بازدید از پالایشگاه ستاره خلیج فارس در یک نشست خبری اظهار داشت: در حال حاضر ظرفیت تولید بنزین یورو ۴ در پالایشگاه‌های اراک، اصفهان، تبریز و آبادان ۳۲ میلیون لیتر است که به طور متوسط ۲۸ میلیون لیتر در روز تولید می‌شود. وی گفت:ظرفیت تولید بنزین یورو ۵ در ستاره خلیج فارس ۱۲ میلیون لیتر بوده که به طور متوسط ۱.۵ میلیون لیتر تولید می‌شود. وی افزود: ظرفیت تولید نفت گاز یورو در پالایشگاه‌های اصفهان، تبریز، اراک و لاوان ۲۸ میلیون لیتر است که عملکرد کنونی ما ۲۶ میلیون لیتر است. مدیرعامل شرکت ملی پالایش و پخش فرآورده‌های نفتی همچنین درباره متوسط تولید بنزین اظهار داشت: در سه ماهه اول سال ۹۶، ۶۰ میلیون لیتر و سه ماهه آخر نیز ۷۸ میلیون لیتر بوده که سهم زیادی از این افزایش ۱۸ میلیون لیتری مربوط به ستاره خلیج فارس و بقیه نیز در پالایشگاه‌های بندرعباس، تبریز، آبادان و اراک تولید شده است. وی با اعلام اینکه ظرفیت بنزین یورو در انتهای سال ۹۷ به ۵۲ میلیون لیتر می‌رسد، گفت: برای دستیابی به این روند ۱۲ میلیون لیتر از بندرعباس تولید می‌شود که تا پایان شش ماهه ابتدای سال جاری محقق می‌شود. پالایشگاه لاوان از تولید ۲.۵ میلیون لیتر بنزین معمولی به سه میلیون لیتر خواهد رسید. ظرفیت تولید بنزین یورو در پالایشگاه آبادان به ۹ تا ۱۰ میلیون لیتر می‌رسد و در این پالایشگاه دو میلیون لیتر بنزین سبز تولید خواهد شد و به این ترتیب ظرفیت تولید بنزین یورو ۴ به ۵۲ میلیون لیتر می‌رسد و همچنین به تولید ۳۶ میلیون لیتر بنزین یورو ۵ دست خواهیم یافت. صادق‌آبادی بیان کرد: براساس قانون هوای پاک ما باید در شهریور سال ۹۹ از ۱۰۵ میلیون لیتر بنزینی که تولید می‌کنیم ۷۸ میلیون لیتر آن یورو ۵ باشد که ما در سال ۹۷ به این هدف دست خواهیم یافت. وی در ادامه از افتتاح فاز ۲ ستاره خلیج فارس قبل از ماه رمضان سال جاری توسط رئیس جمهور خبر داد. ]]> پتروشیمی Sat, 21 Apr 2018 08:01:50 GMT http://neconews.com/vdcew78znjh87oi.b9bj.html شکستن رکورد تولید روزانه بنزین http://neconews.com/vdcdsz0fsyt0zn6.2a2y.html به گزارش خبرنگار اعزامی ایرنا، «علیرضا صادق آبادی» روز شنبه در جریان بازید خبرنگاران از پالایشگاه ستاره خلیج فارس، با اشاره به میزان مصرف بنزین در کشور گفت: میزان مصرف در فروردین سال 97 نسبت به مدت مشابه پارسال 11.3 درصد رشد داشته است. وی ادامه داد: برای سال 97، رشد 9 درصدی بنزین و هفت درصدی گازوییل پیش بینی می شود. صادق آبادی با بیان اینکه در سال ٩٧، همه پالایشگاه ها وارد فاز تعمیرات اساسی و نیمه اساسی می شوند، گفت: برنامه تعمیرات به نحوی است که تاثیر کمی در میزان تولید بنزین داشته باشد. **راه اندازی فاز 2 ستاره خلیج فارس در هفته های آتی معاون وزیر نفت با اشاره به توسعه پالایشگاه ستاره خلیج فارس، از تثبیت فاز نخست این پالایشگاه خبر داد و گفت: فاز دوم نیز در سال 97 راه اندازی شده که افتتاح رسمی آن در هفته های آتی توسط رییس جمهوری انجام خواهد شد. وی یادآور شد: فاز سوم این پالایشگاه نیز تا پایان امسال راه اندازی می شود. **تولید 70 میلیون لیتر گازوییل یورو4 معاون وزیر نفت درباره میزان تولید گازوییل نیز گفت: حجم تولید گازوییل به 105 تا 110 میلیون لیتر افرایش می یابد که 70 میلیون لیتر از آن یورو 4 خواهد بود. ]]> پتروشیمی Sat, 21 Apr 2018 08:39:44 GMT http://neconews.com/vdcdsz0fsyt0zn6.2a2y.html آمار تولید محصولات پتروشیمی کشور http://neconews.com/vdcew78zpjh87vi.b9bj.html تولید مجتمع های پتروشیمی با ادامه روند افزایشی، در پایان سال گذشته به بیش از 53 میلیون و 629 هزار تن رسید. به گزارش ایرنا از شرکت ملی صنایع پتروشیمی، ظرفیت اسمی 57 مجتمع پتروشیمی تا پایان پارسال نزدیک به 62 میلیون تن بود که از میزان حدود 60 میلیون تن در برنامه تولید واقعی قرار داشت. عملکرد 21 مجتمع پتروشیمی مستقر در منطقه ماهشهر از ابتدای سال تا پایان اسفندماه پارسال 19 میلیون 665 هزار تن بوده است. همچنین، عملکرد 16 مجتمع پتروشیمی مستقر در منطقه عسلویه نشان می دهد، تولید واقعی این منطقه در مدت زمان یاد شده در حدود 22 میلیون و 859 هزارتن بوده است. تولید واقعی 21 مجتمع پتروشیمی مستقر درمناطق داخلی کشور نیز پارسال حدود 11 میلیون و 104 هزار بوده است. مجموع کل تولید صنعت پتروشیمی دراسفندماه امسال حدود 4.59 میلیون تن و عملکرد تولید از ابتدای سال تا پایان این ماه حدود 53.62 میلیون تن بوده است. بالاترین عملکرد تولیددر اسفندماه امسال را مجتمع های پتروشیمی شیمی بافت، بیستون، قائد بصیر، اهتمام جم، کربن ایران، رجال، ارومیه، آریا ساسول، غدیر، پلیمر، کرمانشاه، تبریز، بوعلی سینا، خراسان، مهر، لاله و شازند به خود اختصاص دادند. به گزارش ایرنا، در پایان برنامه ششم توسعه قرار است ظرفیت تولید محصولات پتروشیمی کشور به بیش از 120 میلیون تن در سال افزایش یابد. ]]> پتروشیمی Thu, 19 Apr 2018 03:53:55 GMT http://neconews.com/vdcew78zpjh87vi.b9bj.html آمار صادرات محصولات پتروشیمی http://neconews.com/vdcdkz0ffyt0zn6.2a2y.html مجتمع‌های پتروشیمی کشور پارسال بیش از ۲۲ میلیون و ۴۱۰ هزار تن محصول به ارزش بیش از ۱۲ میلیارد دلار صادر کردند. به گزارش شانا به نقل از شرکت ملی صنایع پتروشیمی، پارسال منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس بیش از ۱۱ میلیون و ۴۲۳ هزار تن محصول به ارزش ۵ میلیارد و ۹۷۷ میلیون دلار صادر و منطقه ماهشهر نیز بیش از ۶ میلیون تن محصول به ارزش بیش از ۳ میلیارد دلار و ۴۱۰ هزار دلار روانه بازارهای بین‌المللی کرد. همچنین تا پایان اسفند ماه، در سایر مناطق، بیش از ۴ میلیون و ۹۵۲ هزار تن محصول به ارزش ۲ میلیارد و ۶۲۳ میلیون دلار صادر شد. بر اساس این گزارش، بالاترین مقدار صادرات را از نظر وزنی پتروشیمی زاگرس با بیش از ۲ میلیون و ۹۷۱ هزار تن و پتروشیمی نوری از نظر ارزش با بیش از یک میلیارد و ۳۱۳ میلیون دلار در منطقه ویژه اقتصادی انرژی پارس تا پایان سال به خود اختصاص دادند. در منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی، مجتمع پتروشیمی بندر امام با بیش از ۲ میلیون تن صادرات توانست بیش از یک میلیارد دلار ارزآوری رقم بزند. در دیگر مناطق نیز پتروشیمی خارک بیش از یک میلیون و ۱۵۰هزار تن محصول را به ارزش بیش از ۴۰۶ میلیون و ۸۰۸ هزار دلار روانه بازارهای خارجی کرد و رتبه نخست را در زمینه صادرات به خود اختصاص داد. ]]> پتروشیمی Sat, 21 Apr 2018 12:39:07 GMT http://neconews.com/vdcdkz0ffyt0zn6.2a2y.html افتتاح رسمی طرح‎های پتروشیمی عسلویه http://neconews.com/vgljh8eo.uqetoubff8szu.w.html دکتر حسن روحانی، رئیس جمهوری عصر بکشنبه، ٢٧ فروردین‎ماه با حضور در محل مجتمع پتروشیمی کاویان، فاز دوم ۲ این پتروشیمی و از طریق ویدیو کنفرانس پتروشیمی تخت جمشید پارس، MEG پتروشیمی مروارید و طرح پلی استایرن گروه صنعتی انتخاب را به طور رسمی افتتاح کرد. ]]> پتروشیمی Mon, 17 Apr 2017 14:43:44 GMT http://neconews.com/vgljh8eo.uqetoubff8szu.w.html افتتاح پتروشیمی کردستان در غیاب شاهدایی http://neconews.com/vgleze8v.jh8w7jrbbw9ij.2.html پتروشیمی کردستان امروز (شنبه) با حضور رییس جمهور و وزیر نفت افتتاح شد. در مراسم افتتاحیه پتروشیمی کردستان، مرضیه شاهدایی معاون وزیر نفت در امور پتروشیمی و مدیرعامل شرکت ملی صنایع پتروشیمی حضور نداشت. ]]> پتروشیمی Sat, 25 Mar 2017 15:05:59 GMT http://neconews.com/vgleze8v.jh8w7jrbbw9ij.2.html ۱۶طرح درمنطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی http://neconews.com/vgldn90n.yt0fnyl22xa6y.h.html ۱۶ طرح زیرساختی همسو با اجرای مسئولیت اجتماعی از سوی شورای راهبردی منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی با حضور مرضیه شاهدایی، معاون وزیر نفت در امور پتروشیمی افتتاح شد. ]]> پتروشیمی Wed, 30 Aug 2017 09:09:05 GMT http://neconews.com/vgldn90n.yt0fnyl22xa6y.h.html نیازهای صنعت پتروشیمی در دوره جدید http://neconews.com/vdccpsq4.2bqmi8laa2.html قسمت اول میزگرد نکونیوز با عنوان "جایگاه، نقش و وظایف شرکت ملی صنایع پتروشیمی پس از خصوصی‌سازی" روز سه شنبه منتشر شد. در قسمت دوم، حاضران این میزگرد درباره نیازهای صنعت پتروشیمی سخن گفتند و در بین بحث، گریزی هم به مسایل تاریخی اقتصاد کشورمان در سالهای پس از پیروزی انقلاب اسلامی و استراتژی های اقتصادی کشور و همچنین برجام زده شد. این میزگرد با حضور مهندس غلامحسین نجابت مدیرعامل اسبق شرکت ملی صنایع پتروشیمی، مهندس عباس شعری مقدم مدیرعامل پیشین شرکت ملی صنایع پتروشیمی، دکتر علینقی مشایخی استاد دانشگاه و مدیرعامل اسبق شرکت راهبران پتروشیمی و دکتر غلامحسین حسن تاش عضو هيئت علمي موسسه مطالعات بين المللي انرژي و تحلیلگر ارشد صنعت نفت در دفتر مرکزی نکونیوز برگزار شد. قسمت سوم و پایانی این میزگرد فردا (یکشنبه) منتشر می شود. جناب آقای حسن‌تاش، می‌دانید صنعت پتروشیمی نیاز‌های عاجلی دارد که اینها در بلاتکلیفی قرار دارند. یک نیاز انتقال فناوری نوین و از آن طرف جذب سرمایه است. چگونه می‌شود این نیاز‌های عاجل را مدیریت کرد؟ در صورتی که برای این نیاز‌های عاجل در چند سال گذشته تنها تعداد اندکی تفاهم نامه (و نه قرارداد نهایی) امضا شده است و سرمایه چندانی که بتواند موج جدیدی از توسعه را ایجاد کند جذب نشده است. حسن‌تاش: ما خیلی وقت‌ها در ایران می‌گوییم سرمایه‌گذار نمی‌آید و بیشتر آن را هم به فشار‌های جهانی و تحریم‌ها نسبت می‌دهیم ولی نمی‌آییم عیب و و ایراد‌های خودمان را هم نگاه کنیم. شرکتی و سرمایه گذاری که آمد با آن چه برخوردی کردیم؟ چه شرایطی در مقابل او گذاشتیم؟ به هر کدام از ما، اگر سرمایه گذار باشیم، اگر خبر بدهند که دولت در فلان استان تسهیلاتی برای سرمایه‌گذاری فراهم کرده و در باغ سبز خیلی قشنگی هم به ما نشان بدهند، وارد آن استان می‌شویم و وارد فضای کسب و کار آنجا می‌شویم و می‌بینیم که دولت ایده‌هایی دارد، پس ترغیب به سرمایه‌گذاری می‌شویم. اما اگر پس از مدتی دیدیم که خیلی اوضاع به هم ریخته‌ای است و مثلا کسی یا سازمانی نیست که بتوان از آن اطلاعات درست گرفت و وقتی ببینیم که ریسک بالا است پشیمان می‌شوید و برمی‌گردید. ما وقتی که در برنامه هدایت و توسعه بخش پتروشیمی خودمان سرگردان هستیم چه انتظاری داریم که سرمایه‌گذار خارجی وارد شود؟ آن هم در این وضعیتی که دولت یک زمانی مجتمع‌های پتروشیمی مال خودش بوده و از این جیب به آن جیب بوده و پول خوراک هم نمی‌گرفته؛ اما حالا فکر می‌کند چه دلیلی دارد یارانه بدهد؟ آقای وزیر می‌گوید من به بهترین قیمت می‌خواهم خوراکم را بفروشم. بعد مجتمع‌هایی به سرمایه گذارها تحویل داده شده که بازدهی اقتصادی ندارد چون از ابتدا بر اساس سوخت و خوراک ارزان یا حتی مجانی طراحی شده بوده ولذا سرمایه گذارانی که اینها را برداشته‌اند مجبور شده‌اند یک مافیا درست کنند و فشار بیاورند تا قیمت سوخت و خوراک پایین بیاید تا سود کنند در غیر این صورت زیان می‌کنند. اوضاع پیچیده‌ای شده است و در این اوضاع کدام آدم عاقلی سرمایه‌گذاری می‌کند؟ بنابراین اگر می‌خواهیم مشکل سرمایه‌گذاری را حل کنیم اول باید اوضاع خودمان را سامان بدهیم یعنی حکمرانی را سامان بدهیم و وضعیت صنعت موجود را روشن کنیم تا زمینه را فراهم کنیم که دیگران هم وارد شوند. نجابت: حالا که بحث به اینجا رسید این را هم روشن کنیم که این نحوه‌ای که می‌فرمایید می‌بایست از اول می‌رفتیم و ممکن است راه نجاتمان باشد این در قالب چه سیستم کلی که برای حکومت تعریف می‌کنید می‌گنجد؟ آن سیستم را به عنوان چه تعریف کرده‌اید که از داخل آن برای این زمینه کاری، این الگو خارج شده است و این الگو را مناسب آن می‌دانید؟ حسن‌تاش: بله. با شما موافق هستم. در واقع اگر من بخواهم حرف شما را روشن کنم باید از این مثال استفاده کنم که موتور BMW خیلی خوب است اما اگر این را بر روی ژیان بگذارم ممکن است در اولین تیک آف تمام بدنه بر روی هوا برود. یعنی آن موتور با این سیستم سازگار نیست. جنابعالی منظورتان این است که این ایده با کل نظام ساختاری و حکومتی ما سازگاری دارد یا خیر؟ نجابت: خیر می‌گویم آیا این سیستم را تعریف کرده‌ایم که ببینیم ایده شما با آن سازگاری دارد یا خیر؟ چرا این سوال را می‌پرسم؟ ما وقتی نگاه می‌کنیم می‌بینیم در مقاطع مختلف تصمیم‌هایی می‌گیریم که خیلی انقلابی و تحول‌بخش و رشددهنده است اما همان‌هایی که تعریف می‌کنند، به محض آن که مشکلات آن مشخص شود از فردای آن روز شروع می‌کنند به انتقاد کردن. یعنی ما هنوز خودمان نمی‌دانیم که بالاخره می‌خواهیم چگونه و با چه مبانی حرکت کنیم که همگی حرکت در آن راستا را ارزش تلقی کنیم. پس این که من عرض کردم پتروشیمی یک جزیره نیست که بگوییم این جزیره را با چه الگویی توسعه دهیم، به این دلیل است که من تصور می‌کنم هنوز این مساله مغفول مانده و ما هنوز با هر بادی به هر جهت حرکت می‌کنیم. پولی که می‌آید توزیع می‌کنیم و می‌دهیم به مردم تا صدای کسی در نیاید و امروز، فردا شود. حسن تاش: یعنی در یک کانتکس بالاتر که نگاه می‌کنیم کار خیلی مشکل است. شعری مقدم: واقعیت این است که گاهی فکر می‌کنم چرا سند چشم انداز که با زحمت و صرف وقت زیاد تدوین و ابلاغ شد هیچکس بعداً به آن توجه نکرد و الان هم کسی به دنبال آن نیست. شاید این سند در مواردی دارای اشکال باشد و به قول آقای نجابت شرایط را دقیق بررسی نکرده،‌ سند را تدوین کرده‌ایم. به نظر می‌رسد همانطور که آقای نجابت و آقای دکتر مشایخی هم فرمودند شاید یک سلسله مسائل فرهنگی هم دخیل باشد. ببینید فرهنگ را به راحتی نمی‌توان تغییر داد. زیرا فرهنگ به تدریج شکل می‌گیرد و به تدریج هم تغییر می‌کند. ضمنا پتروشیمی چه زیرساخت حاکمیتی داشته باشد و چه تصدی‌گری، مملکت ما هنوز احتیاج به یک متولی برای توسعه دارد. نمی‌توان توسعه را به حال خود رها کرد .توسعه نیاز به زیرساخت دارد و زیرساخت‌ها را باید دولت ایجاد کند. زیرساخت مورد نیاز صنعت پتروشیمی را چه سازمانی بهتر از شرکت ملی صنایع پتروشیمی می‌تواند بشناسد و ایجاد کند؟ در زمانی که مدیریت شرکت ملی صنایع پتروشیمی برعهده داشتم بعضی از شرکتهای خارجی ‌، نسبت به سرمایه‌گذاری در صنعت پتروشیمی ایراز علاقه می‌کردند ولی آن را منوط به حضور حداقل بیست درصدی شرکت ملی صنایع پتروشیمی در سرمایه‌گذاری می‌نمودند. برای اینکه انتظار داشتند اگر به مشکلی برخوردند شرکت ملی صنایع پتروشیمی مشکل را برایشان حل و فصل کند. البته ممکن است بتوان طوری برنامه ریزی نمود که در دراز مدت به تدریج نقش شرکت ملی صنایع پتروشیمی کم رنگ شود اما در حال حاضر حضور پر رنگ شرکت ملی صنایع پتروشیمی در صحنه ضرورت دارد. در مورد فضای نامناسب کسب و کار در ایران هم خاطره‌ای دارم که ذکر آن خالی از لطف نیست؛ زمانی که مدیر عامل شرکت پلیمر آریا ساسول بودم فردی نزد من آمد و گفت که شما که برای بسته بندی محصول هایتان کیسه‌های سه لایه می‌خرید از من هم قیمت بگیرید. گفتم کارخانه‌تان کجاست تا از شما قیمت بگیریم؟ گفت کارخانه من امارات است، گفتم چرا امارات؟ گفت چون در آنجا وقتی موافقت اصولی به ما می‌دهند از روز بعد مسئولین اماراتی به دنبال ما هستند که اگر ما به مشکلی برخوردیم مشکل ما را حل کنند. در ایران بر عکس است ، از زمانی که موافقت اصولی به ما می‌دهند برخی مسئولین به دنبال ما هستند که ما مشکل آنها را حل کنیم. یا افرادی برای استخدام معرفی می‌کنند، یا کمک مالی برای منطقه‌شان می‌خواهند؛ اگر هم ندهیم بیچاره‌مان می‌کنند و باید کارخانه‌ را ببندیم و برویم. در مورد عدم توازن در توسعه هم به خاطر دارم در اوایل دولت اصلاحات، جناب آقای نعمت زاده مدیر عامل وقت پتروشیمی در صدد تحکیم بستر در خورهای ماهشهر برای توسعه صنعت پتروشیمی بودند. روزی نماینده مردم ماهشهر در مجلس در یک سخنرانی قبل از دستور چنین گفت که مردم ماهشهر، از توسعه پتروشیمی جز آلایندگی و گرانی چیزی عایدشان نشده است . این سخن موجب رنجش تعدادی از از مدیران پتروشیمی شد. و این سخنان را حمل بر قدرنشناسی او می‌کردند، زیرا در همان زمان، بودند نمایندگانی که آرزو داشتند کاش یکی از این مجتمع‌ها در ولایت آنها احداث شود. اما بعداً متوجه شدم که او درست می‌گفت. زیرا در ماهشهر هم اکنون قیمت ارزاق از اهواز گران‌تر است. در ماهشهر قیمت خانه با تهران تفاوت چندانی ندارد. مردم فقیر، فقیرتر شده‌اند. درست است که پتروشیمی زحمات زیادی کشید و در آنجا از محل منابع خود، امکانات رفاهی زیادی را ایجاد نمود و تعدادی از مدیرانش هم از این بابت توسط دستگاه‌های نظارتی مواخذه و بعضاً توبیخ شده‌اند . ولی واقعیت این است که اینها کفاف کمبود‌ها را نمی‌کرد. توسعه در مملکت ما جامع و متوازن و هماهنگ نیست. پتروشیمی کاویان قرار بود دو میلیون اتیلن تولید کند تا در خط لوله اتیلن غرب تزریق شود . مدتی است که مجتمع آماده بهره‌برداری شده است اما خوراک برای ظرفیت کامل ندارد. دلیل همه این نارسائی‌ها این است که توسعه متولی ندارد. اگر توسعه متولی داشته باشد ،شرکت ملی صنایع پتروشیمی هم می‌تواند کنارِ آن متولی، و در کنارِ سازمان حفاظت از محیط زیست ، و وزارت بهداشت ، و وزارت کار ، به عنوان یک کارشناس و رگولاتور ایفای نقش نماید. جناب آقای دکتر مشایخی در خدمت شما هستیم برای ادامه بحث... مشایخی: در سال ۶۰ یعنی بعد از انقلاب بود که در اوضاع به هم ریخته آن روزها، سازمان برنامه و بودجه قرار شد یک برنامه تنظیم کند. آنجا فکر کردیم که دو حرکت باید انجام شود. یکی اینکه زیرساخت حرکت کشور معلوم شود و معلوم شود نظام جمهوری اسلامی چه بستری برای حرکت اقتصادی و اجتماعی ایجاد می‌کند و دیگر اینکه در آن بستر چه برنامه‌ای برای حرکت باید داشته باشد. کمیته های ده گانه‌ای ایجاد کردیم تا هر کمیته به یک جنبه از تعیین زیر ساخت بپردازد. یکی نقش بخش دولتی را تعریف و تعیین کند، یکی به نقش بخش خصوصی بپردازد، دیگری نظام نظام تصمیم گیری در کشور کند، یکی دیکر نظام برنامه ریزی بنویسد و ... قرار شد این کمیته‌ها زیر ساخت یا بستر حرکت را تعیین کنند و بعد بر روی آن بستر، برنامه‌ای تعریف شود که بتوان حرکت کرد. چند کمیته کلیدی از آن کمیته ده گانه تشکیل شد و شروع به کار کرد اما کار، هم سخت بود و هم حساس. حتی یک وقت‌هایی در حوزه علمیه، فکر می‌کردند افرادی که که این کمیته‌ها را تشکیل داده‌اند با گرایشات چپ هستند. بعد حضرت امام دو نفر یعنی آیت الله کریمی و آیت الله احمدی میانجی را معرفی کرد که ببینند ما چه می‌گوییم. آمدند و دیدند که چپی‌ها نیستند و حرفهای ما معقول است. آنها رفته بودند و به جامعه مدرسین توضیح داده بودند و جامعه خواست که ما به جلسات جامعه برویم و در آنجا مستقیماً توضیح دهیم. ما هم چند بار رفتیم قم توضیحاتی دادیم و دیدند که ما مشکلی نداریم اما کار مشکل است. به نظرم هنوز برخی سئوالات مهمی که در آن سالها وجود داشت باقی است. نجابت: مسلما در خاطرتان هست که نوار جلسات شما موجود است و همان شخصی که از حوزه علمیه قم آمده بود و با شما و دیگران بحث می‌کرد نهایتا اثبات کرد که این برنامه‌ای که می‌ریزید بر مبنانی قانون سرمایه‌داری هست و آقای بانکی در آن نوار می‌گویند ما این را پذیرفتیم. حالا شما بگویید ما جای آن چه چیزی بگذاریم. نهایتا این شخص می‌گوید که ما روی این موضوع هنوز فکر نکرده ایم؛ اجازه بدهید ما برویم و بررسی کنیم. مشایخی : آن فرد آقای منیرالدین حسینی هاشمی بود که آکادمی علوم اسلامی را تاسیس کرده بود و می‌خواست مبانی و نظریه‌های جامعه اسلامی را تدوین کند. نجابت : بله...ایشان گفتند ما برویم و بررسی کنیم. همانطور که می‌فرمایید ۳۰ سال گذشته و هنوز در حال تبین مبانی آن هستیم. اگر در آن زمان حرف آن بزرگوار فهمیده می‌شد و همگان قبول می‌کردند که می‌بایست نظام اسلامی به عنوان نظام سوم جهانی تبیین گردد، وضعیت فرق می‌کرد؛ اما متاسفانه همگان عمل‌زده شدند و آن مرد هم تنها ماند. مشایخی: در پرانتز بگویم که آقای توکلی در یکی از مجلات به تازگی گفته است آقای مشایخی آن زمان مشاور آقای موسوی بوده است. آقای توکلی گفته مشایخی می‌خواست همه چیز دولتی شود و الان می‌خواهد همه چیز خصوصی شود؛ او گفته است که مشایخی فرد باهوشی است و باید دید این تغییر نگرش چرا صورت گرفته است. آقای توکلی در اصل به این شکل بر روی نیات بنده ایهام ایجاد کرده است. ولی البته ایشان چند اتشباه کرده‌اند: اولاً من آن زمان مشاور آقای موسوی نبودم و مشاور سازمان برنامه و بودجه بودم. ثانیاً نمی گفتم همه چیز دولتی شود و شاید اولین حرف‌هایی که در مورد ضرورت توجه به بخش خصوصی و فعال شدن سازو کار بازار در کشور مطرح شد از طرف من و همکارانم در سازمان برنامه و بودجه آن زمان بود. شاید حساسیت جامعه مدرسین قم و اعزام آقایان کریمی و احمدی میانجی به سازمان و گفتگو با ما به علت همین شکی بودی که افرادی نظیر آقای توکلی در آن زمان نسبت به سازمان برنامه و دولت آقای موسوی داشتند. که البته نتیجه نشست آن آقایان با گروه فعال در سازمان برنامه و بودجه نشان داد که چنان شبهاتی بی‌پایه بود و کسی در سازمان برنامه و بودجه از جمله اینجانب نمی‌خواست همه چیز دولتی شود و یک نظام کمونیستی در ایران برقرار شود. نکته من این است در آنجا با آقای میانجی که صحبت می‌کردیم چند عنصر کلیدی وجود داشت. یکی بحث احترام به مالکیت در اسلام بود و حتی ایشان یک کتاب در این خصوص با عنوان مالکیت در اسلام نوشت. مالکیت در اسلام به شرطی که مشروع باشد حد ندارد. یکی هم آزادی در معاملات بود یعنی فروشنده اختیار فروش مال خود را به هر قیمتی که مایل است دارد و و خریدار هم اختیار خرید به هر قیمتی که بخواهد را دارد. در حقیقت اصول بازار آزاد بر معاملات اسلامی حاکم است. هم مالکیت محترم است و هم خرید و فروش آزاد است. این، مقداری ما را به اصول بازار سرمایه‌داری نزدیک می‌کند که همین مبانی اقتصادی آنهاست. هم مالکیت مهم است و هم تبادل و بازار آزاد و قیمت در بازار تعیین می‌شود. منتها ببینید نکته ما این است وقتی در نظام اقتصادی می‌خواهید اینها را مبنا قرار دهید این در ارتباط با نظام سیاسی قرار می‌گیرد. آیا نظام سیاسی می‌تواند این را تحمل کند؟ نظام سیاسی می‌تواند رشد مالکیت بخش خصوصی را برتابد؟ یا فکر می‌کند با هم در تصادم قرار می‌گیرند؟ در تعامل با نظام اجتماعی، فرهنگ جامعه چیست، ارزشهای اجتماعی آن چیست؟ بنابراین آن نظام اقتصادی که براساس احترام به مالکیت و آزادی معاملات که بازار آزاد است شکل بگیرد خودش پیامد‌هایی دارد که با نظام سیاسی جامعه باید همخوانی داشته باشد و زندگی کند و با هم سازگاری داشته باشند؛ این که احساس کنند با نظام سیاسی تعارض پیدا می‌کند، قدرت سیاسی آن را محدود می‌کند. باور‌های اجتماعی چه سازگاری با نظام بازار آزاد دارند؟ یعنی اگر کسی خوب کار کرد و رشد کرد آن را تشویق می‌کنیم و می‌گوییم عجب کار برجسته‌ای کرده است؟ یا می‌گوییم حتما از یک جایی برده و خورده و باید آن را زمین بزنیم؟ این یک مساله اجتماعی است و در تعامل با آن نظام اقتصادی قرار می‌گیرد. در بعضی از کشور‌های صنعتی کسی که موفق می‌شود، همه او را تشویق می‌کنند و می‌گویند چقدر آدم باهوش و با عُرضه‌ای بوده است که رشد پیدا کرده است. اینجا می‌گویند حتما رانت گرفته و می‌خواهند توی سرش بزنند. یعنی ما در یک مجموعه در هم تنیده از سیستم یا زیرسیستم‌های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی هستیم که همدیگر را متوقف می‌کنند. حالا اگر فکر کنیم یک نفر همه اینها را حتی در داخل کاغذ هم درست کند، در پیاده کردنش نیرو‌هایی هستند که با پیاده سازی آن مخالفت می‌کنند. هم آن هنجارهای اجتماعی اجازه نمی‌دهد و هم آن شرایط سیاسی و اقتصادی. در نتیجه جامعه نمی تواند حرکت شایسته و شتابان را داشته باشد. یک راه برای خروج و اصلاح این است که موضعی اصلاحات را شروع کنیم و اصلاح در یک حوزه بر روی دیگر حوزه‌ها اثر بگذارد تا جامعه بتدریج از وضعیت کم تحرکی و یا پیشرفت کم بیرون بیاید. فرض کنید که روی کاغذ جمهوری اسلامی را در همه حوزه‌های اقتصادی و اجتماعی و سیاسی به روشنی تعرف کنیم، همانطوری که کلیاتی در قانون اساسی تعریف شده است ولی با جزئیات بیشتر و در چارچوب همان قانون آنرا تعریف کنیم. پیاده سازی آن با نیروهای مخالفی مواجه خواهد شد که اجرای جامع و کاملش را مانع می‌شود. لذا شما باید ببینید که در هر بخشی که هستید چگونه می‌توانید بهینه‌سازی کنید و چگونه بهره‌وری را بالا ببرید و اصلاح کنید. این ممکن است بر روی چیز دیگری تاثیر بگذارد و مجموعا به نوعی آن نظامی که به دنبالش هستیم پیدا شود. نجابت : آیا با آن باید‌هایی که در رابطه با سیستم، جنابعالی مد نظرتان است، تصور می‌کنید به اندازه یک درصد هم می‌تواند این راه پاسخگو باشد؟ مشایخی: بله- شما اگر به غرب و پیشرفت غرب هم نگاه کنید اینها یکباره نظامشان را تعریف نکردند تا به فکر اجرای آن باشند. برای مثال لوتر تغییراتی در بند‌های کلیسایی داد، یکی دیگر آمد حرف دیگری زد، شاید حدود دویست، سیصد سال طول کشید تا به رنسانس رسیدند و از دوران قرون وسطی بیرون کشیده شدند. آنجا هم اگر نگاه کنید در یک حوزه اصلاحاتی صورت گرفت و به حوزه‌های دیگر برخورد کردند. صرف نظر اینکه این بحث پاسخگو است یا خیر، فرض کنید که یک نفر یک کتاب کامل بر روی این میز بگذارد و بگوید جمهوری اسلامی یعنی این. این کتاب قطع به یقین با منافع سیاسی عده‌ای برخورد دارد، حتما با منافع عده‌ای در حوزه اقتصادی برخورد دارد، با باورهای و هنجارهای اجتماعی برخی دیگر برخورد دارد و با موقعیت های سیاسی عده‌ای دیگر ممکن است در تضاد باشد و لذا نیرو‌هائی در حوزه های اقتصادی، اجتماعی و سیاسی در مخالفت با آن به حرکت در می‌آیند. نجابت : قانون اساسی ما به چه شکل است؟ خیلی‌ها می‌گویند که قانون اساسی مشکلاتی دارد اما می‌گویند تا زمانی که تغییر پیدا نکرده هیچکس نمی‌تواند بر خلاف آن موضع گیری کند. اگر ما در رابطه با این هم چیزی را به عنوان مبانی تعریف کنیم... مشایخی: منظور شما از این مبانی چیست؟ در حوزه اقتصاد است؟ سیاست است؟ نجابت : منظورم کلیات و مبانی نظام است. مبانی نظام به این معنا نیست که کلا ده جلد کل جزئیات را در آن تعریف کرده باشد. مثلا فرض کنید در اقتصاد آیا مالکیت صحیح محترم است یا خیر؟ مشایخی: الان که می‌گویند هست. نجابت : گفتن با حجت نهایی شدن، دو موضوع جدا است. از جایگاه‌های مختلف درون نظام و از تجارب متفاوت بعد از انقلاب، آیا می‌توانید به من بگویید که از موضع‌گیری‌های آن جایگاه‌ها، شما چه الگویی بیرون می‌آورید؟ مشایخی: من می‌گویم از دیدگاه نظری می‌گویند هم مالکیت محترم است و هم محدودیت ندارد. نجابت: عذر می‌خواهم این همان شد که من می‌گویم: خودش را بیاور اما اسمش را نیاور. گفته می‌شود قانون برای خصوصی‌سازی تدوین کردم، خب خصوصی سازی تعریف مشخصی دارد، بعد گفته می‌شود ترمز دستی را بکشید.... مشایخی: بله دقیقا. این همان نکته‌ای است که من گفتم، وقتی آن کتاب را روی میز بگذارید مخالفت‌ها شروع می‌شود. گروه‌های سیاسی، اقتصادی، اجتماعی هستند که اجازه پیاده شدن آن را نمی‌دهند. خصوصی‌سازی یک مثال آن است. چقدر گفته‌اند که دولت باید از تصدی‌گری برون برود؟ چقدر گفته‌اند اقتصاد مردمی باشد؟ چرا نمی‌شود؟ برای اینکه همان نیرو‌ها اجازه نمی‌دهند. حالا گاهی به شکل دیگری می‌آیند و همان نیرو را اعمال می‌کنند. اول دولت بود بعد می‌آید مثلا یک بنیاد راه می‌اندازد، یک هیئت همان کار را می‌کند، یک صندوق بازنشستگی وسط می‌آید. همان نیرو است منتها از یک در دیگری وارد شده است. من می‌گویم آن مبانی به دست نمی‌آید و اگر به دست هم بیاید قابل پیاده شدن نیست. ما باید چشم انداز کلی از نظام را برای آینده داشته باشیم و بررسی کنیم که در هر قسمتی چه کارهایی می‌شود انجام داد تا به سمت آن چشم انداز حرکت کرد و در آن قسمت فضا را برای اقدامات دیگر باز کنیم. مبنای آن چشم انداز را باید اصولی گذاشت که از جنبه نظری بر روی آن موافقت وجود دارد مانند مالکیت احترام دارد یا آزادی معاملات وجود دارد یا رسیدگی به ضعفا و محرومین که در اقتصاد ما به عنوان یکی از اصول مطرح است. یا این اصل که افراد آزاد هستند فکر کنند و فکر خود را بیان کنند و... اینها جزء اصولی است که علما مطرح کرده‌اند. من می‌گویم اگر آن نظام را نمی‌چینیم، حداقل این اصول را بگذاریم که کسی هم نتواند بگوید خیر. قبل از انقلاب هم بر روی منبر‌ها همین حرف‌ها را می‌زدند اما بعد از انقلاب که وقت عمل کردن بود پیاده کردنش سخت بود و برخی از نیروها اجازه پیاده کردن کامل آنها را نمی‌دهند. اینها را می‌توانیم به عنوان پایه‌های آن سیستم اقتصادی و اجتماعی که می‌خواهیم بسازیم مطرح کنیم. ولی اینکه عملی نمی‌شود باید از یک جاهایی شروع شود. اما درباره این بحث که شما خیلی به آن علاقه دارید و سی سال هم هست که ذهن شما را مشغول کرده که جمهوری اسلامی چه می‌خواهد انجام دهد، باید نکته‌ای بگویم. آن زمانی که می‌خواستند دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف را تعطیل کنند یک بار از آقای فروزنده معاون آقای احمدی نژاد که علاقه زیادی داشت دانشکده ما را تعطیل کند، دعوت کردیم که دلیل کارش را از او بپرسیم. گفت شما گفتمان‌تان به شکل دیگری است. ما گفتیم برنامه مصوب وزارت علوم را پیاده می‌کنیم. به کتاب های درسی مورد استفاده در دانشکده ایراد گرفت. ما گفتیم چه کتابی را استفاده کنیم، کتاب‌هایی را که برخی دانشکده‌ها استفاده می‌کنند مربوط به ترجمه کتاب های قدیمی‌تر است. ما مسلمان هستیم و دوست داریم چیزی که اسلام تبیین کرده استفاده کنیم. منتها شما چه کتاب و متنی که در حوزه مدیریت و اقتصاد بر اساس مبانی اسلامی تهیه شده باشد که به ما معرفی کنید و بتواند ذهن فعال یک جوان با استعداد را اقناع کند تا از آن اسفاده کنیم؟ گفت اتفاقا ما این را از جناب آقای مصباح یزدی پرسیدیم که سی سال است شما موسسه‌ای را درست کردید که علوم انسانی اسلامی را تنظیم کنید و حالا چه دارید به ما بدهید. آقای فروزنده گفت، آقای مصباح گفته‌اند ما فهمیدیم که باید گفته‌های خارجی‌ها را عمیقا بفهمیم و بعد بیاییم بگوییم که خودمان چه چیزی باید بگوییم. خب ما قبل از سی سال همین را می‌گفتیم که اول بفهمیم انسان‌ها در رابطه با اداره جوامع و ... چه چیزی می‌گویند بعد که فهمیدیم، می‌گوییم خودمان چی داریم. آقای فروزنده جزوه یا کتاب مناسبی نداشت و معرفی نکرد. گفتم خوب با ما چکار دارید؟! فقط می‌خواهید به روز درس ندهیم؟ اگر به آن شکل فکر کنیم و به طور موضعی و محلی کارِ بهتر را انجام دهیم، پیشرفت حاصل می‌شود. حال در حوزه پتروشیمی باید این سوال را مطرح کنیم که پس از خصوصی‌سازی واحدهای پتروشیمی، صرفنظر از اینکه، کارهای که انجام می‌شود کجا انجام می‌شود، ببینیم لازم است انجام شود یا خیر. بعد از تعیین کارهائی که باید انجام شود محل انجام آن را معلوم کنیم. آیا حاکمیت باید یک ایده و طرح داشته باشد تا برای پتروشیمی یک راهنما محسوب شود و چگونگی توسعه پتروشیمی را مشخص کند؟ همین که می‌گویید کره‌ای‌ها یک نقشه داشتند و برای هر استان شرایط مشخصی در نظر داشتند، پس نشان می‌دهد نیاز به یک نقشه راهنما است که پتروشیمی در چه حوزه و مکانی مناسب است توسعه پیدا کند. این موضوع هم به لحاظ توجیه اقتصادی و هم به لحاظ صادرات، مسائل سیاسی و امنیتی آن، اهمیت دارد. مسائل زیادی ممکن است دخیل باشند تا آن نقشه راهنما به لحاظ نوع ظرفیت‌ها، محل ظرفیت‌ها و ابعاد ظرفیت‌ها توسعه پیدا کند و بگوید این نقشه راهنما است. پس این باید نقشه راهنمای توسعه پتروشیمی تهیه شود و بهتر است توسط حاکمیت صورت پذیرد. این به مسائل سیاسی، اقتصادی، امنیتی و اجتماعی و ... مرتبط می‌شود. وقتی که این انجام شد کار دومی که باید انجام شود سیاست‌های مالیاتی، اعتباری، مشوق‌های صادراتی، مشوق‌های سوخت و... است؛ یعنی سیاست‌هایی که احتمال تحقق نقشه راهنما را افزایش می‌دهد. پس یک جایی می‌خواهیم سیاستگذاری کند که آن نقشه راهنما تحقق پیدا کند. در غیر این صورت آن نقشه را به دیوار می‌زنیم کسی هم گوشش بدهکار نیست. اما اگر سیاست‌هایی باشد که مردم را به سمت اجرایی کردن آن تنظیم و ترغیب کند، قابل اجرا خواهد بود. نکته بعدی که باید توجه داشت همان تنظیم‌گری است که ما بالاخره آن افرادی که می‌خواهند دنبال سود آوری بروند و حق آنها هم هست، چه مقرراتی باید رعایت کنند که به منافع عمومی و همچنین به محیط زیست، هوا، آب، ایمنی کارگران و... لطمه وارد نکنند. اینها چه مسائلی را باید رعایت کنند که به اسم کشور و صنعت کشور در بازار‌های بین المللی لطمه وارد نکنند؟ اینها باید تنظیم شود که آنها را رعایت کنند. وگرنه فقط سود را در نظر بگیرید و به همه لطمه وارد کنید نمی‌شود. پس یک جایی می‌خواهیم که بتواند این مقررات را تنظیم کند و وقتی هم تنظیم شد باید نظارت بر انجام آن را هم بر عهده بگیرد. باز تنظیم این مقررات و نظارت بر اجرای آن بر عهده دولت قرار می‌گیرد و در NPC باید انجام شود. نجابت: در اینجا باید چیزی را توضیح دهیم. ضمانت اجرایی آن چیزی که تبیین می‌کنیم را چه گروه یا افرادی می‌دهند؟ در رابطه با همین مساله یک شخصی، یک واحد میان دستی پتروشیمی احداث کرده است. این واحد هم اکنون سیصد میلیون دلار ارزش مالی دارد. سیصد میلیون دلار یعنی هزار و دویست میلیارد تومان روی یک واحد پتروشیمی صاحب شده است. کجای این تعریف شما جایگاه این را ایمن می‌کند؟ دیگری می‌خواهد با تکیه بر همان تضمین برود و مانند آن شخص واحد دوم را بزند. دارم می‌گویم این چیزهایی که می‌فرمایید باید تبیین کنیم در آن سیستم بی‌مبنا که هر روزی که از خواب بیدار می‌شوید یک نظریه جدید عنوان می‌شود، چه تضمینی برای کسی که می‌خواهید با سیستم‌تان جذبش کنید، در نظر دارید؟ مشایخی: این بحث، حوزه‌ای را به اسم ثبات سیاست‌ها باز می‌کند؛ در واقع پشتیبانی از سرمایه گذارانی که بر اساس قول دولت سرمایه‌گذاری می‌کنند و محافظت از آنها در مقابل تغییرات سیاست‌هائی که مبنای شروع کارشان بوده است. در آن مقرراتی که تبیین می‌شود یک بخش مربوط می‌شود به امنیت همین سرمایه گذاری‌هایی که اتفاق می‌افتد. یکی دیگر از اقدامات لازم برای پیشرفت صنایع پتروشیمی این است که اگر می‌خواهیم صنعت پتروشیمی جلو برود باید زیر ساخت‌های مورد نیاز را فراهم کنیم. بخش خصوصی هم هیچوقت زیرساخت نمی‌سازد. مثلا بگوید من در اینجا جاده می‌سازم تا پتروشیمی توسعه پیدا کند. این زیرساخت‌ها را یا دولت باید فراهم کند یا شرکتی به صورت دولتی انجام دهد و وقتی سرمایه گذارها در آن محل قصد سرمایه‌گذاری داشتند، پول زیر ساخت‌ها را از بهره برداران از زیر ساخت متناسب با میزان بهره برداری آن ها از آنها بگیرد، همانطوری که عوارض جاده‌ای را سازندگان جاده‌ای برای جبران سرمایه گذاری خود از استفاده کنندگان از جاده می گیرند. اگر هم دولت می‌خواست که یک منطقه توسعه پیدا کند و برای آن کمک یا یارانه بدهد می‌گوید من پول زیر ساخت‌ها را می‌دهم و از شما هم چیزی نمی‌گیرم تا شما تشویق شوید و در آنجا سرمایه‌گذاری کنید. یک کار دیگری که اینها می‌خواهند پشتیبانی است. اینها که نمی‌توانند خودشان دانشگاه و دبیرستان بزنند و نیرو تربیت کنند. اینها را باید دولت انجام دهد و NPC می تواند با تعامل با بخش های آموزشی کشور نیازهای صنایع پتروشیمی به منابع انسانی را به آن بخش‌ها منتقل کند و پی گیری کند که تربیت نیروهای مورد نیاز در دستور کار قرار دارند. در سیاست‌های آموزشی، بخش غیر دولتی را هم باید به این سمت ببرد. پس اگر می‌خواهیم صنعت پتروشیمی توسعه پیدا کند و به تصدی‌گری آن هم کاری نداشته باشیم، این کارها باید انجام شود. حالا این کارها کجا باید انجام شود می‌تواند در شرکت ملی صنایع پتروشیمی باشد یا اسم آن را معاونت پتروشیمی وزارت نفت بگذاریم. البته محل این مجموعه را با توجه به سازماندهی که هم اکنون داریم و امکان پذیری شکل دادن به این کارها باید مشخص کنیم. خلاصه به انجام این کارها نیاز داریم. ما چون می‌خواهیم به سمت اصلاح سیستم برویم آنجایی که تعامل خیلی قوی با زیرسیستم‌های دیگر دارد باید نحوه ارتباط و انتظارمان از آنها را معلوم کنیم. نجابت : نکته‌ای که باید به آن توجه داشت این است که اگر این کار را برای پتروشیمی انجام دادیم، آیا می‌تواند مستقلا به عنوان یک جزیره خارج از سیستم‌، موفق شود؟ یا اینکه در تار و پود دیگرانی که به این نحو حرکت نمی‌کنند گم می‌شود؟ راهی برای آن پیدا کرده‌اید؟ مشایخی: من فکر می‌کنم آن بخشی که حاکمیت را به عهده می‌گیرد باید در جهت انجام ماموریت حاکمیتی خود تلاش کند و در صورت لزوم با بخش های مزاحم بجنگد. باید از ماموریت خود و مجموعه‌هائی که تحت پوشش آن ماموریت هستند حفاظت کند و پشتیبانی نماید. پشتیبانی به معنی این نیست که فقط نیرو تامین کند، بلکه یعنی اگر کسی مزاحمتی برای مجموعه های تحت پوشش پشتیانی ایجاد کرد، بتواند به عنوان بخشی از حاکمیت با بخش‌های دیگر حاکمیت مذاکره کند و از مجموعه های تحت پوشش، دفاع کند. نظیر همین که آقای شعری مقدم می‌گویند که بخش خصوصی می‌خواهد تا آن‌ها را در برخورد با مزاحمت‌ها حمایت کنند. NPC اگر این کار ها را انجام دهد و فرض کنیم که صنایع پتروشیمی ما موفق‌تر از الان عمل کند و مقداری جلو برود، این حرکت باعث ایجاد یک جایگاه و منزلت برای NPC می‌شود. از این اعتبار می‌تواند استفاده کند و حاشیه‌هایی را که برایش مزاحمت ایجاد می‌کند بر طرف کند. ما به همین شکل در تعامل با هم، سیستم را می‌توانیم جلو ببریم. من فکر می‌کنم ضمن اینکه باید چهارچوب‌های اصلی را تبیین و بر روی کاغذ پیاده کنیم، نباید انتظار داشته باشیم که این یکباره به اجرا برسد، بلکه باید آن را آرام آرام به همین شکل پیاده‌سازی کنیم. پس بنابراین پاسخ شما که NPC بعد از خصوصی‌سازی چه چیزی هست و چه کاری باید انجام دهد، کارهایش، همین‌هایی هستند که ذکر کردم. حالا این کارها را در ساختار سازمانی کل وزارت نفت کجا می‌خواهیم قرار دهیم، بستگی به شرایط دارد. اگر سازمان را بر روی کاغذ سفید می‌خواستیم بنویسیم، قسمتی که برنامه و مقررات و پشتیبانی و نیرو انسانی را عمل می‌کردیم در بخش وزارتخانه می‌فرستادیم. آن بخشی که زیر ساخت‌ها را مد نظر قرار داد تحت عنوان یک شرکت می‌تواند معرفی شود. اما ممکن است باتوجه ساختار سازمانی که در شرکت نفت وجود دارد بگوییم همه اینها را NPC باید انجام دهد. شعری مقدم: به نظر من باید معاونت وزیر را از مدیرعاملی پتروشیمی جدا کنند. چون معاونت وزیر یک مقام حاکمیتی است اما پتروشیمی یک شرکت است. مشایخی: من هم این را برای همین عرض کردم. این مجموعه کارها باید انجام شود. ممکن است یک قسمتی از آن را در معاونت شرکت نفت انجام دهند، یک قسمتی هم در همین NPC صورت پذیرد. اما اگر می‌خواهیم پتروشیمی جلو برود باید همه این کارها انجام شود. اما درباره تاریخچه تشکیل پتروشیمی و بحث‌هایی که قبل از انقلاب می‌شد، در کشور‌های در حال توسعه این معمول بوده و حتی کره هم این کار را انجام داده که وقتی بخش خصوصی آن ضعیف بود، یک سازمان توسعه‌ای ایجاد کردند و این سازمان‌ها سرمایه‌گذاری کرده‌اند و بعد آن را واگذار کرده‌اند. ما هم قبل از انقلاب در دهه ۴۰ که رشد سریع صنعتی و نزدیک به ۱۲ درصد داشته‌ایم از همین نهاد‌های توسعه‌ای بهره بردیم. سازمان گسترش برای ایجاد صنایعی که بخش خصوصی آنها را نمی‌ساخت ایجاد شد. بانک توسعه صنعتی ایجاد شد که تسهیلات توسعه صنعتی واگذار کند. سازمان مدیریت برای آموزش مدیر ایجاد شد. این ابزارها برای ایجاد حرکت ایجاد شدند. در کره جنوبی هم همین اتفاق افتاد. در کشور کره هم فولادش را دولتی‌ها ایجاد کردند و خیلی صنایع دیگر توسط دولتی‌ها ایجاد شد و سپس واگذار شد. آن زمانی هم که شاه گفته است پتروشیمی را به بخش خصوصی واگذر کنید و کارشناسان در بررسی‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که نمی‌شود و بعد تصمیم می‌گیرند که خودشان درست کنند و واگذار کنند. بنابراین واگذاری پتروشیمی به بخش خصوصی درست بوده است، ولی بحث این است که بهتر بود سهام کل NPC در بورس واگذار می شد. حالا که نشده است و واحدهای تولیدی آن واگذار شده اند، NPC با ایفای نقش جدیدش باید توسعه صنایع پتروشیمی را تسهیل و تسریع نماید. عربستان هم در حال انجام همین کار است. قصد دارد آرامکو را در سال ۲۰۱۸ واگذار کند و احتمالا بخش بزرگ‌تری از سهام سابیک هم واگذار شود. شعری مقدم: آقای دکتر مشایخی سوال آقای نجابت هنوز پاسخ داده نشده است. شما نگاه کنید برجام به عنوان اقدامی بود که به وسیله دولت و با نظر حاکمیت انجام شد. اما حالا اختلافاتی در مورد آن وجود دارد. برخی می‌گویند بد است و برخی می‌گویند خوب است. نجابت : اتفاقا می‌خواهم بگویم برجام الگوی خوبی است. در خصوص برجام، برای نظام که می‌بایست حجت بر آن تمام می‌شد تا به این نتیجه برسد، تمام شد، بنابراین هر نیرویی هم که برجام را مورد سوال قرار بدهد، نظام از آن دفاع خواهد کرد، چون حجت تمام شده است. من می‌گویم در روابط دیگر هم می‌بایست این حجت تمام شود. مشایخی: آقای شعری مقدم یک چیز دیگری می‌گویند. منظورشان این است که این حجت تمام شد و همه هم پشت آن رفتند که بشود، حالا که حجت تمام شد و موضوع حل شد، به لحاظ اینکه چه کسی از نظر سیاسی بیشتر بهره را ببرد، به آن گیر می‌دهند! نجابت: شما نمی‌توانید در یک جامعه بخشنامه کنید که هیچکس به کسی گیر ندهد یا هیچکس از عملکرد شخص دیگری بهره‌مند نشود و ... اصل این است که آیا در زمان پسابرجام کسی در داخل ایران می‌تواند برجام را لغو کند؟ مشایخی: اگر منافع سیاسی اکثریت ایجاب کند می‌شود. نجابت: آیا من بد مذاکره کرده‌ام یا خیر؟ اگر قرار بود برجام مورد تایید نظام نباشد، دنیا هم جمع می‌شدند، تصویب نمی‌شد. بنابراین برای حوزه‌های دیگر هم به چنین الگویی نیاز داریم. حسن تاش: البته فراموش نکنیم که هدف این میز گرد‌ها این نیست که ما برای همه مشکلات راه حل پیدا کنیم. هدف این است که خواننده وادار به فکر کردن بشود و نکته‌های جدیدی به ذهنش بیاید، و خواننده ممکن است خود تکمیل‌کننده این بحث باشد. مشایخی: من فکر می‌کنم کلا در اقتصاد کشور، قد شرکت‌های خصوصی باید همه همزمان رشد پیدا کند. چرا؟ وقتی که همه کوتوله هستند یک نفر، اگر مقدار کمی هم بلند باشد خیلی بلند به نظر می‌رسد. حالا اگر همه قدبلند باشند این یکی دیگر بلند به نظر نمی‌رسد. باید کاری کنیم که بستر بزرگ شدن‌ها مقداری همگانی شود. بالاخره باید راه خروج از وضعیت فعلی را پیدا کرد. اگر راه خروج را پیدا نکنیم، موفقیت امکانپذیر نیست. یکی دیگر از اقدامات این است که باید پایه‌های قدرت سیاسی را عمومی‌تر کنیم. هرچقدر قدرت سیاسی فاصله بیشتری با مردم بگیرد، حساسیت‌های بیشتر دارد. بنابراین نباید بگذاریم فاصله زیاد شود. یکی هم اینکه همه را با هم بزرگتر کنیم. قسمت اول میزگرد را در لینک ذیل بخوانید:جایگاه NPC پس از خصوصی سازیگزارش تصویری مرتبط را در لینک ذیل ببینید:میزگرد جایگاه NPC پس از خصوصی سازی ]]> پتروشیمی Sat, 17 Jun 2017 03:57:32 GMT http://neconews.com/vdccpsq4.2bqmi8laa2.html