کد مطلب: 66128
 
تحلیلی از میدل ایست آی درباره پیچیدگی روابط سیاسی دو متحد
نفت و گاز، نقطه جدایی روسیه از ایران
 
وبسایت معتبر میدل ایست آی، در تحلیلی به بررسی تعاملات دو کشور ایران و روسیه در منطقه پرداخته و با تشریح اهداف مشترک دو کشور در حوزه دیپلماسی، نفت و گاز را به عنوان نقطه جدایی روسیه از ایران و عامل اختلاف برانگیز بین دو کشور معرفی کرده است.
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۵ ساعت ۱۱:۱۱
وبسایت معتبر میدل ایست آی، در تحلیلی به بررسی تعاملات دو کشور ایران و روسیه در منطقه پرداخته و با تشریح اهداف مشترک دو کشور در حوزه دیپلماسی، نفت و گاز را به عنوان نقطه جدایی روسیه از ایران و عامل اختلاف برانگیز بین دو کشور معرفی کرده است.
به گزارش نکونیوز، «دمیتری شلاپنتوخ» استاد دانشگاه ایندیانا در آمریکا و صاحب تألیفات متعدد درباره روسیه و ایران است. او در تحلیلی که وبسایت «میدل ایست آی» منتشر کرده است به پیچیدگی های روابط اخیر بین ایران و روسیه پرداخته است.
بخشی از این تحلیل به موضوع انرژی اختصاص دارد که در آن با اشاره به اینکه ایران و روسیه منافع مشترکی از جمله در سوریه دارند و هر دو در مسایل منطقه ای، رویکردی
روس ها تلاش کردند با دیگر کشورهای تولیدکننده نفت همکاری کنند تا تولید نفت را تثبیت کنند و در عوض قیمت ها را افزایش دهند. با این حال، ایران حاضر به همکاری نشد و اعلام کرد که اگر به دنبال رفع تحریم های غربی بوده است به این دلیل بوده که بتواند در بازارهای جهانی تا جایی که ممکن است نفت بفروشد
بر ضد غرب دارند، آمده است : نگاهی نزدیکتر به رابطه این دو کشور نشان می دهد رابطه شان چندان هم خالی از دست انداز نیست و طرف روسی سیگنال های مخلتفی به ایران ارسال کرده است تا ناخشنودی خود را ابراز کند. معضل نفت و گاز یکی از این ناخشنودی هاست.
«پوتین» از آغاز حضورش در منصب قدرت، راهبرد کلان خود را بر این فرض مبتنی کرده است که قیمت های نفت و گاز همیشه بالا خواهد بود و بنابراین رفاه اقتصادی روسیه تا ابد تامین خواهد بود. این رویکرد اخیرا با مشکلاتی جدی روبرو شده است. اول اینکه،‌ قیمت های نفت و گاز سقوط کرده است. دوم اینکه، مسکو برای ایجاد بازارهای انحصاری در اروپا معضلاتی جدی را از سر گذراند. اینها همگی باعث شد حفظ قیمت های نفتی در سطوح قابل قبول برای روسیه کار دشواری از آب درآید.
در نتیجه، روس ها تلاش کردند با دیگر کشورهای تولیدکننده نفت همکاری کنند تا تولید نفت را تثبیت کنند و در عوض قیمت ها را افزایش دهند. با این حال، ایران حاضر به همکاری نشد و اعلام کرد که اگر به دنبال رفع تحریم های غربی بوده است به این دلیل بوده که بتواند در بازارهای جهانی تا جایی که ممکن است نفت بفروشد.
در ادامه این تحلیل آمده است :اگرچه فروش نفت ایران همچنان یک موضوع جدی است، آنچه باعث ناخشنودی بیشتر مسکو خواهد شد تلاش ایران برای ارسال گاز به اروپا خواهد بود، یعنی همان بازاری که «کرملین» تلاش کرده است تا جایی که جا دارد به انحصار خود درآورد. تهران پیش از این حرف و حدیث ها هم امکان چنین کاری را از طریق مذاکرات با گرجستان و حتی آذربایجان سنجیده است. اگر بنا بود چنین چیزی رخ دهد، ایران می توانست خیلی خوب جایگزین طرح های «جریان جنوبی» و «جریان ترکی» شود که هر دو پروژه های «کرملین» برای انتقال گاز روسیه به اروپا از سمت جنوب بود و هر دو هم به هیچ جا نرسیده است.
کرملین برقراری مجدد روابط حسنه بین ایران و ترکمنستان را با نگرانی زیر نظر داشت. ترکمنستان کشوری است که یکی از بزگترین ذخایر گازی جهان را دارد، و از ده ها سال پیش رویای ارسال گاز به اروپا را از طریق یک خط
اگرچه فروش نفت ایران همچنان یک موضوع جدی است، آنچه باعث ناخشنودی بیشتر مسکو خواهد شد تلاش ایران برای ارسال گاز به اروپا خواهد بود، یعنی همان بازاری که «کرملین» تلاش کرده است تا جایی که جا دارد به انحصار خود درآورد. تهران پیش از این حرف و حدیث ها هم امکان چنین کاری را از طریق مذاکرات با گرجستان و حتی آذربایجان سنجیده است
لوله در زیر دریای خزر در سر دارد. «کرملین» شدیدا با این پروژه مخالفت ورزید،‌ و اعلام داشت چنانچه ترکمنستان قصد ورود به این پروژه را داشته باشد ممکن است اعلام جنگ کند. ترکمنستان محصور در خشکی چاره ای نداشت جز اینکه بخش عمده ی گاز خود را به هند و پاکستان صادر کند.
با این وجود، خط لوله ی گازی که قرار است گاز را از ترکمنستان به هند و پاکستان برساند از منطقه ی بی ثبات افغانستان عبور خواهد کرد، و در هر حال، سالها طول خواهد کشید تا به سرانجام برسد. میل «عشق آباد» برای ارسال گاز به غرب همچنان قوی است و چنانچه پیش شرط ارسال گاز ایران به بازارهای اروپایی فراهم کردن فرصت برای ترکمنستان باشد، ایران ممکن است این گزینه را در نظر بگیرد.
هیچ یک از این احتمالات به مزاج مسکو خوش نیامد، و «کرملین» چندین پیام به ایران ارسال کرده است تا ناخشنودی خود را ابراز دارد. اولین مورد مربوط به انتقال موشک اس-۳۰۰ بود، موشک های قدرتمندی که می تواند ایران را در مقابل حملات احتمالی آمریکا یا اسراییل بخوبی محافظت کند. قرارداد اصلی در سال ۲۰۰۷ امضا شد، در سال ۲۰۱۰ سوژه ی مناقشه شد، و در سال ۲۰۱۵ دوباره تایید شد. تعویق در ارسال اس-۳۰۰ تنها سیگنال مسکو به تهران نبود. پیام دوم مرتبط با سوریه بود.
اگرچه حفظ پایگاه های روسیه در سوریه دلیل اصلی یا دست کم یکی از دلایل اصلی دخالت کرملین در نزاع سوریه بود، روسیه چندان دغدغه سرنوشت «الاسد» و سلطه ی کامل او بر سوریه را ندارد. در این منطقه پای تهران بسی بیشتر در گرو است. کرملین با عقب نشینی یا دست کم عقب نشینی نصفه نیمه ی نیروهایش، آشکارا این پیام را به تهران ارسال کرد که اجازه نخواهد داد تهران با بلیط روسیه به یک قدرت مسلط در سوریه تبدیل شود.
با وجود همه ی این اختلافات، نمی توان گفت مسکو و تهران به دشمنان تند و تیز یکدیگر تبدیل خواهند شد. تهران در هر حال به موشک های اس-۳۰۰ دست می یابد. روسیه و ایران در آینده می توانند در پروژه های پر منفعت دوجانبه مشارکت کنند، و روسیه هنوز هم درگیر در جنگ سوریه است. نکته چیز دیگری است: مشارکت روسیه با ایران نشان می دهد در جهان چند قطبی که ظهورش را شاهدیم،‌ رابطه بین قدرت ها بسی پیچیده تر از آن است که مخاطبان روزنامه های پرفروش ممکن است بپندارند.
Share/Save/Bookmark


نام :
نام خانوادگی:
آدرس ايميل :
نام کاربری :
کلمه عبور:

نفت برنت

۶۳.۷

نفت خام وست تگزاس ( $/ بشکه )

۶۰.۱۲

نفت خام اوپک

۶۱.۵۲

گاز طبیعی- نایمکس Mbtu/$

۳.۱۳

طلا (دلار/ اونس )

۱۲۷۸.۹

سنگ آهن- دلار/تن

۶۲.۷۴

مس- دلار/پوند

۳.۱۵