کد مطلب: 87271
 
چرا به شرکتهای بین المللی نفتی نیازمندیم؟
سعید ساویز*
 
شمارش معکوس برای امضای قرارداد همکاری به‎منظور توسعه و بهره برداری بلندمدت میان شرکت ملی نفت ایران و شرکت فرانسوی توتال برای توسعه فاز ۱۱ پارس جنوبی آغاز شده است.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۸ خرداد ۱۳۹۶ ساعت ۱۴:۳۸
شمارش معکوس برای امضای قرارداد همکاری به‎منظور توسعه و بهره برداری بلندمدت میان شرکت ملی نفت ایران و شرکت فرانسوی توتال برای توسعه فاز ۱۱ پارس جنوبی آغاز شده است.
فاز ۱۱ آخرین فاز باقی مانده از میدان گازی پارس جنوبی در بخش ایرانی آن است. بد نیست اشاره‌ کنیم شرکت فرانسوی توتال که به عنوان رهبر کنسرسیوم در این فاز حضور دارد در واقع صف شکن شرکت‌های توسعه ای در پارس جنوبی بود و اگر از حق نگذریم برنامه حفاری همه شرکت‌های توسعه دهنده که کار توسعه فازها را در پارس جنوبی انجام دادند یا همان برنامه حفاری توتال بود و یا تغییر یافته آن با توجه به شرایط فاز است، اما قرارداد طرح توسعه فاز ۱۱ افزون بر داشتن برنامه بلندمدت تولید، در بخش توسعه هم از نظر فنی با تغییراتی نسبت به گذشته همراه است؛ به دلیل افت فشار مخزن پارس جنوبی و کاهش آن به زیر نقطه شبنم لزوم نصب و راه اندازی کمپرسور احساس شده و در طراحی‎ها جانمایی می شود.
درست از زمانی که نام شرکت‌های بزرگ بین المللی برای توسعه برخی از میدان‌های نفتی و گازی کشور مطرح شده است، اظهار نظر موافقان و مخالفان در رسانه‎ها به اوج رسید. منتقدانی که از نظر فنی با حضور این شرکت‌ها مخالفند بیشتر اشاره به کارنامه موفق شرکت‌های داخلی دارند و معتقدند حال که توسعه دهنده های ایرانی کارنامه‌ای موفق از خود بر جای گذارده اند چرا کار را به آنها ندهیم که البته این انتقاد در جای خود درست و قابل تامل است.
اما پاسخ این پرسش در تفاوت دو دیدگاه نسبت به ماهیت توسعه میدان‌های نفتی نهفته است؛ طرفداران توسعه داخلی، توسعه را تنها حفاری فرض کرده ‌اند. که با این پیش فرض حق با آنهاست زیرا در حفاری به‌ویژه در میدان‌هایی که از برنامه حفاری آنها در گذشته رونمایی شده است شرکت‌های داخلی حرف‌های زیادی برای گفتن دارند اما شرایط دنیای نفت و انرژی به شدت با گذشته فرق کرده است امروزه شرکت‌ها پس از اکتشاف موفق و حفاری و توسعه بهینه به دنبال بهره برداری علمی و ازدیاد برداشت به کمک دانش روزآمد هستند تا بتوانند ضریب بازیافت را هر چه بیشتر بالا ببرند و هزینه تولید را پایین بیاورند.
امروزه سبد نفت سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک) سایه سنگین رقیبی سر سخت به نام شیل اویل را بر سر خود احساس می کند و هر سنت هزینه کرد اهمیت بسیار بالایی در رقابت پیدا می‌کند. دوره حفاری‌های متعدد و ریسکی پایان یافته است و ما مجبوریم به سمت استفاده از فناوری‌های ازدیاد برداشتی برویم. همچنین ما ناچاریم درهای صنعت نفت ایران را روی فناوری‎های روزآمد باز کنیم که هم اکنون در ایران تنها در دانشگاههایمان به عنوان پروژه دانشجویی بدان نگاه می شود، ما ناچاریم دست همکاری به سمت شرکت‌هایی دراز کنیم که این طرح‌ها را به صورت صنعتی اجرا کرده و از آن جواب گرفته اند؛ شرکت‌هایی که سود و زیان و حفاری و تولید در بالاترین سطح برای آنها بهینه شده است.
ما به توسعه دهندگان بین المللی نیاز داریم تا با ورود دانش روزآمد و فناوری،جان دوباره ای به صنعت نفت ما ببخشند و ادبیات جدیدی را در این راستا برای ما رقم بزنند و البته ما نیز با اتخاد سیاست‌های صحیح نسبت به انتقال این دانش و فناوری به داخل مبادرت ورزیم، ما به برندها نیاز داریم. 
*کارشناس نفت و گاز
Share/Save/Bookmark


نام :
نام خانوادگی:
آدرس ايميل :
نام کاربری :
کلمه عبور:

نفت برنت

۴۷.۳۷

نفت خام وست تگزاس ( $/ بشکه )

۴۴.۷۴

نفت خام اوپک

۴۴.۳۸

گاز طبیعی- نایمکس Mbtu/$

۳.۰۴

طلا (دلار/ اونس )

۱۲۵۶

فولاد- دلار/تن

۳۱۲.۵

سنگ آهن- دلار/تن

۶۱.۴

مس- دلار/پوند

۲.۵۶