کد مطلب: 103310
 
بازگشت دیرهنگام نفت به منابع مالی داخلی
چه کسی پاسخگوی فرصتهای از دست رفته است؟
 
روز گذشته وزیر نفت، مصوبه شورای اقتصاد را درباره افزایش تولید از ۲۹ میدان نفتی تشریح کرد. مصوبه ای که با اجرای آن ظرف سه سال، ۴۶۰ میلیون بشکه به تولید ۲۹ میدان نفتی اضافه می‌شود.
تاریخ انتشار : يکشنبه ۲۰ خرداد ۱۳۹۷ ساعت ۰۸:۴۹
روز گذشته وزیر نفت، مصوبه شورای اقتصاد را درباره افزایش تولید از ۲۹ میدان نفتی تشریح کرد. مصوبه ای که با اجرای آن ظرف سه سال، ۴۶۰ میلیون بشکه به تولید ۲۹ میدان نفتی اضافه می‌شود.
به گزارش نکونیوز، آنچه در سخنان وزیر نفت قابل توجه به نظر می رسید این بود که منابع مالی این ۲۹ طرح قرار است از طریق مردم تامین شود. به نظر می رسد پس از آنکه وزارت نفت از جذب منابع مالی خارجی به دلیل فشار تحریمها ناامید شد، ناگزیر روی به سرمایه داخلی آورد. اما آیا این کار را نمی شد ماهها و حتی سالها قبل انجام داد؟
بیژن زنگنه از زمانی که در سال ۹۲ پس از هشت سال به وزارت نفت بازگشت، مهمترین رویکرد خود را تکمیل پروژه های ناتمام و جذب شرکتهای خارجی برای توسعه میادین نفت و گاز اعلام کرد. با توجه به اینکه مهمترین وعده حسن روحانی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۹۲، رفع تحریمها بود، وزارت نفت حساب ویژه ای روی عملی شدن این وعده رییس جمهوری باز کرد. اما در طول مدت زمانی که تا تحقق برجام و لغو تحریمها به طول انجامید، هیچ اقدام ویژه ای برای آغاز پروژه های جدید انجام شد. به عبارت دیگر وزارت نفت دو سال و نیم منتظر لغو تحریمها ماند در حالیکه در همان مدت نیز می شد برخی پروژه ها را با بهره گیری از توان فنی و مالی داخلی آغاز کرد. اما زنگنه که حساب ویژه ای روی بازگشت شرکتهای خارجی پس از لغو تحریمها باز کرده بود گام مهمی برای بهره گیری از توان داخلی برنداشت.
پس از لغو تحریمها هم اگرچه تفاهمنامه های متعددی با شرکتهای خارجی منعقد شد اما هیچکدام به قرارداد منجر نشد. روی کار آمدن ترامپ در آمریکا در زمستان سال ۹۵ موجب شد شرکتهای خارجی احتیاط بیشتری برای بازگشت به ایران نشان دهند چراکه وعده های تند ترامپ در مورد پاره کردن برجام، امنیت نسبی سرمایه گذاری در ایران توسط سرمایه گذاران خارجی را که در آخرین ماههای دولت اوباما به دلیل انعقاد برجام ایجاد شده بود عملا کاهش داد. پس از روی کار آمدن ترامپ هم علیرغم آنکه مشخص بود شاهد کاهش تمایل شرکتهای خارجی در ایران به دلیل تهدیدهای آمریکا خواهیم بود، باز هم وزارت نفت تلاش ویژه ای برای بهره گیری از توان داخلی انجام نداد. شاید تنها نقطه امید وزارت نفت در پسابرجام، انعقاد قرارداد توسعه فاز ۱۱ میدان گازی پارس جنوبی با توتال بود که تنها تفاهمنامه ای بود که تبدیل به قرارداد می شد. آن هم به دلیل عقبه ای که توتال در امضای قرارداد توسعه این میدان سالها پیش، قبل از تصویب قطعنامه های سریالی شورای امنیت علیه ایران داشت.
در همان زمان در نکونیوز بارها نوشتیم که رویکرد وزارت نفت در انتظار ورورد شرکتهای خارجی رویکرد مفیدی نیست و صرفا موجب تلف شدن وقت می شود اما وزارت نفت به همان رویکرد ادامه داد و در حالیکه قرار بود طبق وعده های وزیر نفت و سایر مسئولان در شرکت ملی ملی نفت، تا پایان سال ۱۰ قرارداد نفتی امضا می شد، به جز قرارداد با توتال در آخرین روزهای اسفند ماه، یک قرارداد با شرکتی روسی و یک قرارداد با شرکتی داخلی امضا شد تا عملا دست وزارت نفت از قراردادهای جدید خالی بماند.
حالا که ترامپ، آمریکا را از برجام خارج کرده و تحریم ایران توسط آمریکا اندک اندک به مرحله اجرایی نزدیک می شود، شاهد رویکرد جدید وزارت نفت برای افزایش تولید از ۲۹ میدان نفتی هستیم : تامین منابع مالی این طرح ها از طریق مردم. آن هم در شرایطی که توسعه میادین غرب کارون، لایه نفتی پارس جنوبی، فاز ۱۱، پالایشگاه سیراف و ... همگی در انتظار منابع مالی خارجی، سالها مسکوت ماند و فرصتها یکی پس از دیگری از بین رفت.
با وجود آنکه وزارت نفت، دو سال و نیم قبل از برجام و دو سال و نیم بعد از برجام، ۵ سال وقت تلف کرد تا به این نقطه رسید، با این وجود رویکرد تازه این وزارتخانه را به فال نیک می گیریم. شاید سه سال باقیمانده، با بهره گیری از توان داخلی شاهد جبران عقب ماندگی هایی باشیم که می شد در سالهای اخیر هم با استفاده از توان داخلی، حداقل بخشی از آن را جبران کرد.
Share/Save/Bookmark


نام :
نام خانوادگی:
آدرس ايميل :
نام کاربری :
کلمه عبور:

نفت برنت

۶۳.۷

نفت خام وست تگزاس ( $/ بشکه )

۶۰.۱۲

نفت خام اوپک

۶۱.۵۲

گاز طبیعی- نایمکس Mbtu/$

۳.۱۳

طلا (دلار/ اونس )

۱۲۷۸.۹

سنگ آهن- دلار/تن

۶۲.۷۴

مس- دلار/پوند

۳.۱۵